ஆனால் இதற்குப் பின்னால் ஒரு தெய்வீக ரகசியம் இருந்தது. ஹரி வம்சம் போன்ற சாஸ்திரங்கள் அதை விளக்குகின்றன. அந்தக் கொலையுண்ட ஆறு குழந்தைகளும், முற்பிறவியில் கம்ஸனாக இருந்த காலநேமி என்ற அசுரனின் மகன்கள் ஆவர். இந்த முறையில் மரணமடைந்து, பிறவிப் பிணியிலிருந்து விமோசனம் பெறுவதற்காகவே அவர்கள் மீண்டும் பிறந்தார்கள்.

இந்த ஆறு குழந்தைகளின் வதம், எம்பெருமானின் அவதாரத்திற்கு ஒரு மேடையை அமைத்துக் கொடுத்தது. முடிவே இல்லாத பிறவிச் சுழற்சி என்னும் பெரும் துயரிலிருந்து ஜீவன்களை ரக்ஷிப்பதற்காகவே பகவான் திருஅவதாரம் செய்யப் போகிறான் என்பதை இந்த நிகழ்வுகள் முன்னறிவித்தன.

எப்பொழுதும் தன் ஸ்வாமிக்கு கைங்கர்யம் செய்யும் ஆதிஶேஷன், தன் ஸ்வாமி வருவதற்கு முன்பே வந்து, இடத்தை ஆயத்தம் செய்வார். எம்பெருமான் வந்து தனது திவ்ய லீலைகளை நடத்துவதற்குத் தேவையான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து, இந்த உலகத்தை ஆயத்தப்படுத்துவது ஒரு உத்தமமான தாஸனின் இயல்பு.

இதிலிருந்து, பகவான் ஒரு தூய பக்தனின் மனத்தையே தனது தேராகப் பயன்படுத்துகிறார் என்பது தெரிகிறது. எல்லா தேர்களையும் விட மனமாகிய தேர் (மனோரதம்) மிகவும் வேகமானது. தன்னை அழைக்கும் பக்தர்களுக்கு உதவி செய்ய, எம்பெருமான் அந்த வேகமான தேரைப் பயன்படுத்தி விரைந்து வருகிறார்.

அவர் சந்திரவம்ஶத்தில் தோன்றியதற்கும் ஒரு முக்கியத்துவம் உண்டு. ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் (10.3.8) அவருடைய அவதாரம் பற்றிச் சொல்லும்போது, ‘ஆவிராஸீத்’ என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், கிழக்கு அடிவானத்தில் பூரண சந்திரன் உதித்து எல்லா இருளையும் போக்குவதைப் போல, எம்பெருமான் மிகவும் மகிமையுடன் பூரணமாகத் தோன்றினார் என்பதாகும்.

கம்ஸனின் சிறைச்சாலையில் எம்பெருமான் தோன்றியது, ஸம்ஸாரம் (நாம் இப்போது இருக்கும் பிறவிச் சுழற்சி) என்ற கோட்டைக்குள் அவனுடைய கருணை இறங்கி வந்ததைப் போன்றதாகும்.

அவருடைய நான்கு திருக்கைகளும் திவ்யாயுதங்களைத் தாங்கியுள்ளன. அவை வாழ்க்கையின் நான்கு லட்சியங்களான (புருஷார்த்தங்கள்) தர்மம் (அறம்), அர்த்தம் (பொருள்), காமம் (இன்பம்), மற்றும் மோக்ஷம் (வீடுபேறு) ஆகியவற்றை அவர் நமக்கு வழங்குவதைக் குறிக்கின்றன.

அவருடைய தாமரை போன்ற திருக்கண்கள் ஒரு முக்கியமான உண்மையைக் காட்டுகின்றன. அதாவது, அவர் ஸம்ஸாரம் என்னும் சேற்று சகதியில் இறங்கினாலும், தாமரை இலையில் தண்ணீர் ஒட்டாதது போல, அவர் சிறிதும் பற்று இல்லாமல் முற்றிலும் பரிசுத்தமாகவே இருக்கிறார்.

அவருடைய திருமார்பில் உள்ள ‘ஸ்ரீவத்ஸம்’ என்ற திருச்சின்னம், அவர் ஒருபோதும் தனியாக இருப்பதில்லை என்று அறிவிக்கிறது. அவர் எப்போதும் ஸ்ரீ பிராட்டியுடன் சேர்ந்தே இருக்கிறார். இந்த ஸ்ரீ பிராட்டிதான் ஸ்ரீமன் நாராயணனின் நித்ய பத்னியும், நம் எல்லோருக்கும் மேலான தாயாரும் ஆவாள்.

நம்மைக் காக்கும் (ரக்ஷணம்) எல்லாச் செயல்களையும் இந்த திவ்ய தம்பதிகள் சேர்ந்தே செய்கிறார்கள். பகவான் தன் நீதியின்படி தண்டிக்க நினைக்கும்போது, தாயாரின் கருணை அந்த நீதியைக் குறைத்து நம்மைக் காப்பாற்றுகிறது.

அவருடைய கரிய-நீலத் திருமேனி வண்ணம், நீர் நிறைந்த கரிய மேகத்தின் நிறத்தைப் போன்றது. இது எதைக் காட்டுகிறது என்றால், ஸம்ஸாரத் துன்பங்கள் என்னும் நெருப்பை அணைக்கும் குளிர்ச்சியான க்ருபை (கருணை) என்னும் மழையை அவர் பொழிகிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.3)

இதிலிருந்து ஒரு மிக முக்கியமான தத்துவம் தெளிவாகிறது: ஒரு ஆத்மா எப்போது பகவானின் திருவடிகளில் சரணடைகிறதோ, அந்த கணத்திலேயே அதனுடைய கர்மாவின் கட்டுகள் அனைத்தும் அறுந்துவிடுகின்றன.

நாம் ஆன்மீகத்தில் மேன்மை அடைந்து உய்வதற்காகவே, எம்பெருமான் தன்னுடைய மேலான நிலையிலிருந்து கருணையுடன் கீழே இறங்கி வருகிறார்.

நம்முடைய பிறப்பிற்கும் பகவானுடைய திரு அவதாரத்திற்கும் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. நாம் பிறக்கும்போது, நம்முடைய இயல்பான ஞானம் மறைக்கப்பட்டு, அஞ்ஞானத்தில் மூழ்கிவிடுகிறோம். ஆனால், எம்பெருமானுடைய திவ்யமான அவதாரமோ, பரிபூரணமான ஞானத்தோடும், அளவற்ற பெருமைகளோடும் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.3)

யமுனையைக் கடக்கும் இந்த நிகழ்வு, ஒரு ஜீவாத்மாவின் பயணத்தைப் பற்றிய ஆழமான தத்துவத்தை விளக்குகிறது. ஜீவாத்மா, கொந்தளிப்பான ஸம்ஸாரம் என்னும் பெருங்கடலைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். பொங்கிப் பிரவகிக்கும் இந்த யமுனை நதியானது, நம்மால் கடக்க முடியாத கர்மாவையும் இந்த உலக வாழ்க்கையையும் குறிக்கிறது. ஆனால், கிருஷ்ணனின் புனிதமான திருவடிகள் அந்த நதியின் மீது பட்ட மாத்திரத்திலேயே, நதி உடனடியாகப் பிளந்து வழிவிட்டது. இது எதைக் காட்டுகிறது என்றால், எம்பெருமானிடம் சரணடைந்த ஒரு ஆத்மாவுக்கு, இந்த ஸம்ஸாரம் என்னும் கடலைக் கடக்கும் பாதை, அவனுடைய க்ருபையால் மிகவும் எளிதாகிவிடுகிறது.

இந்தப் பயணம், உண்மையான ஆன்மீக குருவாகிய ஆசார்யனைப் பற்றிய ஒரு தத்துவத்தையும் நமக்கு விளக்குகிறது. இங்கே வஸுதேவர் ஆசார்யனைக் குறிக்கிறார். அவர், பரம தத்துவமாகிய குழந்தை கண்ணனைத் தன் தலை மேல் சுமந்து செல்கிறார். கொந்தளிப்பான ஸம்ஸாரம் என்னும் பெருங்கடலாகிய யமுனையை அவர் கடக்கிறார். சுயநலமற்ற கைங்கர்யம் (சேவை) என்னும் தத்துவமாகிய ஆதிசேஷன் குடை பிடித்துப் பாதுகாக்க, அந்த ஆசார்யன் இந்த புனிதமான ஞானத்தைப் பாதுகாப்பாகக் கொண்டு சேர்க்கிறார். அவர் எங்கு கொண்டு சேர்க்கிறார்? உலகியல் சிக்கல்கள் நிறைந்த இடத்திற்கு அல்ல; மாறாக, கோகுலம் என்னும் தூய்மையான பக்தனின் ஹ்ருதயத்திற்கு கொண்டு சேர்க்கிறார். அங்கே அந்த ஞானமானது, எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத தூய அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம். 10.3)

அந்தப் பெண் குழந்தையின் இந்த முழு சம்பவமும் ஒரு மிக ஆழமான இறையியல் உருவகம் ஆகும். இது பகவானுடைய தெய்வீகமான, உள்ளிருந்த ஆன்மீக சக்தியான யோகமாயையின் செயல்பாடுகளையும், பௌதிகமான அகங்காரத்தின் மீது அந்த சக்திக்கு இருக்கும் முழுமையான ஆதிக்கத்தையும் விளக்குகிறது.

பகவானுடைய திருவுள்ளத்தின்படி, கண்ணனோடு அந்தப் பெண் குழந்தை இடம் மாற்றப்பட்ட நிகழ்வு, யோகமாயையின் முக்கியப் பணியைக் காட்டுகிறது. அவளே பகவானுடைய தெய்வீக லீலைகளை நடத்துவதற்குத் தேவையான ஏற்பாடுகளைச் செய்பவள். பெருமாளின் லீலைகள் நடப்பதற்கு ஏற்ற சரியான சூழ்நிலைகளை அமைத்துக் கொடுக்கும் புனிதமான சக்தியே அவள். இந்த லீலையில், எம்பெருமான் வ்ரஜ பூமியின் தூய்மையான அன்பான சூழலில் வளர வேண்டும் என்பதை அவள் உறுதி செய்தாள்.

கம்ஸன் அந்த சிசுவைக் கொல்ல முயற்சிப்பது, கொடுங்கோன்மை குணம் கொண்ட ‘நான்’ என்ற அஹங்காரம் (ego), அறியாமையால் தெய்வீக சக்தியையே அழிக்க முயற்சிப்பதற்கான உருவகம் ஆகும். அந்தக் குழந்தை அவன் பிடியிலிருந்து நழுவி, வானத்தில் பல கைகளைக் கொண்ட தன் உண்மையான தேவி வடிவத்தைக் காட்டியது, ஒரு மிக உயர்ந்த உண்மையைக் குறிக்கிறது. அதாவது, பகவானுடைய ஆன்மீக சக்தியை, இந்த உலகத்தின் அகங்காரத்தால் ஒருபோதும் பிடிக்கவோ, கட்டுப்படுத்தவோ, அல்லது தீங்கு செய்யவோ முடியாது.

இறுதியாக, கம்ஸனை ஏளனம் செய்து அவள் விடுத்த எச்சரிக்கை, தெய்வீக உண்மையின் குரலாக இருந்து, அஹங்காரத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறது. அது அந்த அஹங்காரத்தின் சக்தியின்மையைப் பார்த்துப் பரிகசித்து, அதை அழிப்பதற்கான வழியான எம்பெருமான் ஏற்கெனவே பிறந்து பாதுகாப்பாக இருக்கிறார் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இதன் மூலம், அந்த அஹங்காரத்தின் தவிர்க்க முடியாத அழிவை அவள் முத்திரையிட்டுக் காட்டுகிறாள்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம். 10.3)

இந்த லீலையானது, தெய்வீக சத்தியத்திற்கும், ஜீவனின் அஹங்காரத்திற்கும் (நான் என்ற மமதைக்கும்) இடையே நடக்கும் போராட்டத்தை விளக்கும் ஒரு ஆழமான தாத்பர்யம் ஆகும்.

இங்கே நாரதர் ஒரு தெய்வீகத் தூண்டுகோலாக வருகிறார். அவர் பகவானுடைய ஒரு சுத்த பக்தராகவோ அல்லது சாஸ்திரங்களின் வாக்காகவோ இருந்து, எல்லா சந்தேகங்களையும் நீக்குகிறார். அவர் கம்ஸன் என்ற அஹங்காரத்தை நேருக்கு நேர் சந்திக்கிறார். அந்த அஹங்காரத்தின் குறுகிய, பகவானுக்கு விரோதமான ஸ்வபாவத்தைப் பற்றிய மறுக்க முடியாத உண்மையை அதற்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார்.

அந்த உண்மையை எதிர்கொள்ளும்போது, அஹங்காரம் சரணடைவதில்லை. மாறாக, அது இன்னும் அதிக கோபம் கொண்டு, தன்னுடைய எல்லா தற்காப்பு சக்திகளையும் (இங்கே, கொடிய அஸுரர்களை) முழுமையாகச் செயல்படுத்துகிறது. இது ஒரு முக்கியமான தத்துவத்தை நமக்கு விளக்குகிறது: உண்மையான ஞானம் வெளிப்படும்போது, அஹங்காரம் முழுமையாக அழிவதற்கு முன்பு, அது கடைசியாக ஒருமுறை தனது முழு பலத்தையும் காட்டி மூர்க்கமாகப் போராடும்.

இதுவும் ஒரு விதத்தில் நாரதரின் க்ருபையே ஆகும். ஏனென்றால், இந்தச் சூழ்நிலைதான் எம்பெருமான் தனது அற்புதமான லீலைகளை நடத்துவதற்குத் தேவையான களத்தை அமைத்துக் கொடுக்கிறது. அந்த லீலைகள் எவை? தனது பக்தர்களை ரக்ஷிப்பதும், தன்னைத் த்வேஷத்தால் விடாமல் நினைத்த கம்ஸன் போன்ற ஜீவாத்மாவையும் இறுதியில் விடுவித்து மோக்ஷம் அளிப்பதும்தான் அந்த உன்னதமான லீலைகள்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம். 10.4)

இந்த லீலையில், பூதனா ஒரு தாயைப் போல நல்லவள் வேடத்தில் வரும் அவித்யையை (ஆத்மாவைப்பற்றிய அறியாமையை) குறிக்கிறாள். அவளுடைய இரண்டு மார்பகங்களும் அஹங்காரம் ("நான்" என்ற கர்வம்) மற்றும் மமகாரம் ("என்னுடையது" என்ற பற்று) என்னும் இரண்டு கொடிய விஷங்களாகும். எம்பெருமானுடைய க்ருபையால் இந்த இரண்டும் நம்மை விட்டு நீங்கும்போது, ஆத்மா தனது உண்மையான இயல்பை உணர்ந்து, தானாகவே தன்னை 'அடியேன்' (உனது தாஸன்) என்று சொல்லிக்கொள்ளும்.

நமது ஆசார்யர்கள் ஒரு ஆழமான கருத்தைச் சொல்வார்கள்: ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் அந்த அரக்கியிடம் பால் குடித்த (அதாவது, பேய் பால் குடித்த) இந்த திவ்யமான கதையை யார் ஒருவர் அனுபவித்து விடுகிறாரோ, அவர் மீண்டும் இந்த உலகத்தில் ஒரு தாயிடம் பால் குடிக்க (அதாவது, தாய் பால் குடிக்க) மாட்டார். ஏனென்றால், அவர் பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து முழுமையாக விடுதலை அடைந்துவிடுகிறார்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.6)

அந்த வண்டி, நம்மை அழுத்தும் பழைய காலத்து பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் மூட நம்பிக்கைகளின் பாரத்தைக் குறிக்கிறது. வண்டியின் சக்கரங்கள், ஓயாமல் சுழலும் பிறவிச் சுழற்சியைக் குறிக்கின்றன.

கருணையை மட்டுமே வழங்கும் எம்பெருமானுடைய மென்மையான திருவடிகள், ஒருபோதும் தண்டிப்பதில்லை. அந்தத் திருவடிகள் வண்டியை உதைத்தபோது, அதற்குள் இருந்த அசுரன் கூட, சுத்த-சத்வம் என்ற தூய்மையான ஆன்மீக நிலையை அடைந்து, மோக்ஷத்தையும் பெற்றான்.

இதிலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்வது என்னவென்றால், எம்பெருமானுடைய திருவடி ஸ்பரிசம், சம்சாரம் என்கிற பிறவிச் சுழற்சியை உடைத்தெறிந்துவிடும். அதுமட்டுமல்லாமல், ஜீவாத்மாவை அதன் பழைய கர்ம வினைகள் மற்றும் பயனற்ற சம்பிரதாயங்களின் பிடியிலிருந்து முழுமையாக விடுவிக்கும். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.7.7–15)

இந்த சூறாவளி அசுரன், நம்மிடம் உள்ள கொந்தளிப்பான மற்றும் கண்ணை மறைக்கக்கூடிய கர்வத்தைக் குறிக்கிறான். இதுவே ராஜஸ அஹங்காரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆசையினாலும், லட்சியத்தினாலும் தூண்டப்படும் இந்த அகங்காரம், ஆத்மாவை அதன் நிலையான ஆன்மீக உண்மையிலிருந்து ஒரு புயல் போல அடித்துச் சென்றுவிடுகிறது.

எம்பெருமான், தனது தெய்வீகப் பெருமையின் கனத்தைக் காட்டி, இந்தக் கர்வத்தை நசுக்குகிறார். உலகியல் சார்ந்த அகங்காரத்தால், உண்மையான பரம்பொருளைத் தாங்கி நிற்க முடியாது என்பதை இதன் மூலம் பகவான் உணர்த்துகிறார். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.7.30–35)

இந்த லீலையானது, பகவான் கிருஷ்ணன் ‘அந்தர்யாமி’ (அதாவது, எல்லாப் பொருட்களுக்கும் உயிர்களுக்கும் உள்ளே இருந்து அவற்றை இயக்கும் பரமாத்மா) என்ற அவனது உயர்ந்த தன்மையை ஆழமாக விளக்குகிறது. இந்த தத்துவம் ப்ருஹதாரண்யக உபநிஷத்தில் தெளிவாகப் போதிக்கப்பட்டுள்ளது. யசோதை கண்ணனை அடித்தபோது, இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அந்த அடியை உணர்ந்தது. காரணம், இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் அவனுடைய தெய்வீக சரீரம் (உடல்) ஆகும்.

இப்படியாக, ஒரு குழந்தையின் எளிய, அழகான குறும்புச் செயல் மூலம், மிக உயர்ந்த வேதாந்த உண்மையைப் பகவான் நமக்கெல்லாம் வெளிப்படுத்தினான்.

இந்த லீலைகள் யாவும், பகவான் எங்கோ வைகுண்டத்தில் மட்டும் இருப்பவன் அல்ல, அவன் நம்முடன் இருக்கிறான், நம் அன்புக்குக் கட்டுப்பட்டவன், நம்மை ரக்ஷிக்க எப்போதும் தயாராக இருக்கிறான் என்பதை நமக்கு உணர்த்தவே நடத்தப்பட்டன. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.8)

இந்த லீலையின் உள்ளர்த்தம் மிகவும் ஆழமானது.

கண்ணன் திருடும் அந்த வெண்ணெய், ஜீவாத்மாவைக் (ஆன்மா) குறிக்கிறது. பால் நீண்ட நேரம் கடையப்பட்டு, அதன் ஸாரமாக வெண்ணெய் கிடைப்பது போல, பல பிறவிகளின் பக்குவத்தால் விளைந்த தூய்மையான ஆத்மாவே அந்த வெண்ணெய். அந்த வெண்ணெய் இருக்கும் பானைதான் நமது சரீரம் (உடல்).

ஆத்மா உண்மையில் பகவானுக்குத்தான் சொந்தம். ஆனால் நாமோ, மமகாரம் (எனது என்ற பற்று) காரணமாக அது நமக்குச் சொந்தம் என்று தவறாக உரிமை கொண்டாடுகிறோம். அதனால்தான், தனக்குச் சொந்தமான பொருளை அவன் ‘திருடி’ எடுத்துக்கொள்கிறான். இதை நம்மாழ்வார் தனது திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தில் (TVM.2.9.9) அழகாக விளக்கியருளுகிறார். இதேபோல, நம்முடைய கஷ்டங்களை அவனிடம் சொல்லி நாம் முறையிடும்போது, அவன் நம்முடைய கர்மாவையும் ‘திருடி’ நம்மை அதிலிருந்து விடுவிக்கிறான்.

அவன் திருடிய வெண்ணெயைத் தன் நண்பர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுப்பது எதைக் குறிக்கிறது என்றால், பகவான் ஒரு ஆத்மாவைத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்ளும்போது, அந்த ஆத்மாவைத் தன்னுடைய சிறந்த ஆசார்யர்களுக்கும் பாகவதர்களுக்கும் கைங்கர்யம் (தொண்டு) செய்யும்படி நியமிக்கிறான்.

பகவானுக்கு வெண்ணெய் மிகவும் பிடிக்கும். இது, உலகப் பற்றுகள் ஏதுமின்றி, தூய்மையாக, முழுமையாகத் தன்னையே சார்ந்திருக்கும் ஆத்மாக்களைக் குறிக்கிறது. ஆனால், அவனுக்கு தண்ணீர் கலந்த மோர் பிடிக்காது. இது, உலக ஆசைகள் என்ற அசுத்தங்கள் கலந்த, தெளிவில்லாத ஆத்மாக்களைக் குறிக்கிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.9)

கயிறு இரண்டு அங்குலம் குறைவாக இருந்தது மிகவும் ஆழமான தத்துவத்தைக் கொண்டது. அந்த இடைவெளியை பகவானுடைய அனுமதியால் மட்டுமே நிரப்ப முடியும். இது சின் முத்ராவால் விளக்கப்படுகிறது. அதில் ஆள்காட்டி விரல் (ஜீவாத்மாவைக் குறிப்பது) வளைந்து, பெருவிரலை (பகவானைக் குறிப்பது) சரணடைந்து தொட வேண்டும்.

மேலும், நம்முடைய மனம் ஆகிய தோட்டத்தில் ஆழமாக வேரூன்றிய இரண்டு பயங்கரமான மரங்கள் வளர்கின்றன. அவை: காமம் (தீராத ஆசை) மற்றும் க்ரோதம் (அடங்காத கோபம்). கீதையில் பகவான் இவைதான் நம்முடைய மிகப்பெரிய எதிரிகள் என்று குறிப்பிடுகிறார். உரலை (அசைக்க முடியாத ஆசார்ய உபதேசங்களைக் குறிப்பது) இழுத்துக்கொண்டு, அந்த இரண்டு மரங்களுக்கு நடுவே தன்னை நிறுத்திக்கொள்வதன் மூலம், பகவான் இந்த இரண்டு தீய குணங்களையும் நம் இதயத்திலிருந்து வேரோடு பிடுங்கி எறிகிறான்.

நளகூவரன் மற்றும் மணிக்ரீவனுக்கு மோட்சம் அளித்தது (இரட்டை அர்ஜுன மரங்களை முறித்தது) என்பதன் தாத்பர்யம்: செல்வச் செருக்கால் வரும் ஆணவமும், அகங்காரமும் பகவானால் அழிக்கப்படும் என்பதாகும்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.9)

இந்த ஒரு சிறிய, எளிமையான செயல் மிக உயர்ந்த ஒரு உண்மையை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. பகவானை அடைய வேண்டும் என்ற உண்மையான ஆசை ஒன்று இருந்தால் மட்டுமே போதும், அதுவே மோக்ஷத்திற்கான ஒரே தகுதியாகும். இதைத் தவிர வேறு எதுவும் தேவையில்லை. உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்திருக்க வேண்டுமோ, சாஸ்திரங்களை எல்லாம் கற்றிருக்க வேண்டுமோ, அல்லது பெரும் செல்வந்தராக இருக்க வேண்டுமோ என்ற எந்த அவசியமும் இல்லை. பகவான் எதிர்பார்ப்பது தூய்மையான அன்பை மட்டுமே.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.9-10.10)

இந்த அழகான லீலை, ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை விளக்குகிறது. பகவான் நாம் கொடுப்பதை பன்மடங்காகத் திருப்பித் தருவான் என்பதை இது காட்டுகிறது. மேலும், இது ஜீவாத்மாவின் சரணாகதிக்கு ஒரு மிகச் சிறந்த உவமையாகும்.

அந்தப் பழம் விற்கும் பாட்டி, இந்த ஸம்ஸாரத்தில் வறுமையில் வாடும் ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறாள் (அதாவது நம்மைப் போன்ற உயிர்களை). அவள் கூடையிலிருந்த எளிமையான, அழியக்கூடிய பழங்கள், இந்த உலகில் நம்மிடம் இருக்கும் நிலையற்ற புண்ணிய-பாவச் செயல்களையும் பந்தபாசங்களையும் குறிக்கின்றன.

பகவானின் பேரழகைக் கண்டவுடன், அந்தப் பாட்டி வியாபாரம், லாபம் போன்ற எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுகிறாள். தூய்மையான, தன்னலமற்ற ப்ரேமையினால் (பேரன்பினால்), தன்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் கண்ணனுக்கு அர்ப்பணிக்கிறாள். இப்படிப்பட்ட தன்னலமற்ற சேவையே (கைங்கர்யம்) உண்மையான சரணாகதியின் சாரமாகும்.

இதற்குப் பதிலாக, ஸ்ரீமன் நாராயணன் சாதாரணமாகப் பண்டமாற்று செய்யவில்லை. அவனுடைய கருணைக்கு அளவே இல்லை. அவள் கொடுத்த அற்பமான, நிலையற்ற அந்தப் பழங்களை அவன் அன்புடன் ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அவளுடைய வாழ்க்கைக் கூடையை விலைமதிப்பில்லாத, என்றும் நிலைத்திருக்கும் மோக்ஷம் என்னும் ரத்தினங்களால் நிரப்புகிறான்.

இதிலிருந்து, நாம் கொடுக்கும் பொருளைவிட, அதன் பின்னிருக்கும் அன்பையே பகவான் பெரிதாக மதிக்கிறான் என்பது தெரிகிறது. தூய்மையான பக்திக்கு அவன் கொடுக்கும் பரிசு எப்போதும் எல்லையற்றதாகவே இருக்கும். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.11)

இந்த லீலையானது, ஒரு பக்தனின் இதயம் தூய்மையடைவதை விளக்கும் ஒரு ஆழமான தத்துவமாகும். ஆரம்பத்தில் முட்கள் நிறைந்து இருந்த பிருந்தாவனத்தின் நிலம், நம்முடைய பந்தப்பட்ட நிலையில் உள்ள மனித இதயத்தைக் (ஹ்ருதயம்) குறிக்கிறது. அந்த நிலத்தில் இருந்த முட்கள், நம் மனதில் உள்ள காமம், கோபம், பேராசை, பொறாமை, கர்வம் போன்ற தேவையற்ற அசுத்தங்களான அனர்த்தங்களைக் குறிக்கின்றன. குறிப்பாக, நம்பிக்கையற்ற வாதங்கள் மற்றும் பகவத் அபசாரங்கள் எனும் கூர்மையான முட்களையும் இது குறிக்கிறது.

எப்படி அந்த முள் தரையில் கோபர்களும் பசுக்களும் மகிழ்ச்சியாக விளையாட முடியவில்லையோ, அதே போல, இதுபோன்ற வேதனை தரும் குணங்கள் நிறைந்த இதயத்தில் தூய்மையான பக்தி மலராது. எம்பெருமான் அந்த நிலத்தை அற்புதமாக மாற்றியது, இறைவனின் தெய்வீகக் கருணையின் செயலைக் காட்டுகிறது. ஒரு பக்தன் உண்மையான உள்ளத்தோடு பகவானைத் தன் இதயத்திற்குள் வரும்படி அழைத்தால், பகவானின் பிரசன்னம் மட்டுமே நம் மனதில் உள்ள அனைத்து வேதனையான அசுத்தங்களையும் சுலபமாக நீக்கிவிடும் என்பதை இது நமக்குக் கற்பிக்கிறது. மேலும், வறண்டு கடினமாக இருக்கும் நம்முடைய உணர்வு நிலையை, தூய்மையான ப்ரேமை (அன்பு) என்னும் மென்மையான, வளமான புல்வெளியாக மாற்றி, பகவான் தன்னுடைய நித்யமான, தெய்வீக லீலைகளைச் செய்வதற்கு ஏற்ற ஒரு ஆனந்தமான விளையாட்டுத் திடலாக அந்த இதயத்தை ஆக்கிவிடுகிறான்.

இந்த லீலையானது, ஒரு பக்தனின் வாழ்வில் தோன்றும் மிக நுண்ணிய பாவங்களையும், அவற்றால் உண்டாகும் கடினமான விளைவுகளையும் எம்பெருமான் ஒரே செயலில் எப்படி அடியோடு அழிக்கிறார் என்பதை நமக்கு விளக்குகிறது.

அப்பாவி கன்றுக் குட்டியைப் போல வேடமிட்ட வத்ஸாஸுரன், ஒரு பக்தரின் ஆன்மீக வாழ்வின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் தோன்றும் சூட்சுமமான (கண்ணுக்குத் தெரியாத) பாவங்களைக் குறிக்கிறான். குறிப்பாக, இவை தவறான ஆசைகள், காம எண்ணங்கள், மற்றும் முதிர்ச்சியற்ற தவறான உபதேசங்கள் போன்றவையாகும். இவை ஆரம்பத்தில் பாதிப்பில்லாதவை போலத் தோன்றலாம்.

விளா மரத்தின் உருவில் இருந்த கபித்தாஸுரன், அந்த ஆரம்பகால நுண்ணிய பாவங்களிலிருந்து வளரும் பாவத்தின் விளைவுகளைக் குறிக்கிறான். விளாம்பழம் வெளியே பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் கவர்ச்சியாகவும் இருந்தாலும், உள்ளே கடினமான ஓட்டைக் கொண்டது. அதுபோலவே, பாவத்தின் கனிகளும் ஆரம்பத்தில் கவர்ச்சியாகத் தோன்றினாலும், முடிவில் அவை கடினமான, கசப்பான பலன்களையே தரும்.

கன்று-அசுரனைக் கொன்று, அதன் உடலையே கொண்டு மரம்-அசுரனை வீழ்த்தியதன் மூலம், எம்பெருமான் ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார்: அவர், அரும்பும் நிலையில் உள்ள பாவங்களையும் (கன்று), அவற்றால் உண்டாகும் கர்ம வினைகளையும் (மரம்) ஒரே நேரத்தில் வேரோடு அழிக்கிறார். இதன் மூலம், அவர் ஆத்மாவை நுண்ணிய பாவச் சிதைவுகளிலிருந்தும், அதன் விளைவாகப் பிற்காலத்தில் வரும் கசப்பான பலன்களிலிருந்தும் ஒருசேரக் காப்பாற்றுகிறார்.

(ஆதாரம்: ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.11.41–44)

இந்த பகாஸுரன், 'தம்பம்' என்ற தீய குணத்தின் மொத்த உருவம் ஆவான். தம்பம் என்றால் சமயப் பற்று இருப்பது போலப் பாசாங்கு செய்வது, கபடமான நடத்தை, மற்றும் வஞ்சகமாக ஏமாற்றுவது ஆகியவற்றைக் குறிக்கும்.

வெள்ளை கொக்கைப் போல, இவன் வெளிப்புறத்தில் தூய்மையாகவும் அமைதியாகவும் காணப்படுவான். ஆனால் உள்ளுக்குள், பகவானிடம் பக்தி கொண்ட அடியார்களை விழுங்கக் காத்திருக்கும் ஒரு கொடிய விலங்கு அவன். எம்பெருமான் இப்படிப்பட்ட கபடமான வேஷத்தைக் கிழித்தெறிந்து, தன் அடியார் கூட்டத்தை எப்போதும் ரக்ஷிக்கிறார்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.11.54–61)

இந்த லீலையின் தாத்பர்யம் என்னவென்றால், ‘அகம்’ (பாவம்) என்ற அந்தப் பெரிய பாம்பு, மனிதர்களின் மனதில் ஆழமாக இருக்கும் அடிப்பட பாவ குணத்தைக் குறிக்கிறது; குறிப்பாகக் கொடூரமான குணம் மற்றும் வன்முறை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. அந்த அரக்கனின் திறந்த வாய், பார்ப்பதற்கு கவர்ச்சியாக இருந்தாலும், ஆத்மாக்களை உள்ளே இழுத்து அழித்துவிடும் கொடிய பாவ மார்க்கமாகும். பகவான் அந்த அரக்கனுக்கு உள்ளே சென்று அவனை அழிப்பதன் மூலம், தனது கருணையானது ஒரு ஆத்மாவின் உள்ளிருந்து அதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது என்பதை உணர்த்துகிறார். எவ்வளவு கொடிய, ஆழமாக வேரூன்றிய பாவமாக இருந்தாலும், அதை பகவானின் கருணை வேரோடு அழித்துவிடும். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.12)

இந்த அற்புதமான லீலை, ஒருவருக்கு உயர்ந்த சாஸ்திர ஞானம் இருந்தாலும், அதன் காரணமாக வரக்கூடிய ஸூக்ஷ்மமான கர்வத்தை நீக்குவதற்காக நடத்தப்பட்ட ஒரு தெய்வீகப் பாடம். படைக்கப்பட்ட உயிர்களிலேயே உயர்ந்தவரான பிரம்ம தேவன், பகவானின் தெய்வீகத்தை சோதிக்க முயன்றபோது மயக்கமடைகிறார். பகவானுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களை அவர் திருடியது, ஒரு பரிமிதமான அறிவு எல்லையற்ற பரம்பொருளை அளக்க முயற்சிக்கும் கர்வத்தைக் குறிக்கிறது.

இதற்குப் பதிலாக, கிருஷ்ணன் ஸஹஜமாக ஒவ்வொரு கன்றாகவும் சிறுவனாகவும் தன்னை விரிவாக்கிக் கொண்டது, ஒரு மிக உன்னதமான விசிஷ்டாத்வைத உண்மையின் நேரடி விளக்கமாகும். அந்த உண்மை என்னவென்றால், ‘எம்பெருமானே எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ளே இருக்கும் ஆத்மன் (அந்தராத்மா), மேலும் இந்த முழுப் பிரபஞ்சமும் அவனுடைய சரீரமே’ என்பதாகும். இந்த எல்லையற்ற விரிவாக்கத்தைக் கண்ட பிரம்மனின் மயக்கமும், அதைத் தொடர்ந்த சரணாகதியும் இந்த லீலையின் உட்கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: கர்வத்துடன் கலந்திருக்கும் வெறும் அறிவு மார்க்கமான ஞானம் (ஞான யோகம்) என்பது இறுதியில் தோல்வியடைந்து சரணடைய வேண்டும். பரம புருஷனை அறிவால் மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது; அவனது கருணையாலும், அன்பான பக்தியாலும் மட்டுமே அறிய முடியும் என்பதை இந்த லீலை உணர்த்துகிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.13–14)

தேனுகாசுரன் என்ற அந்த கழுதை அசுரன், சுவையான பனைமரப் பழங்கள் நிறைந்த சோலையைக் காவல் காத்தான். ஆனால், அவன் அந்தப் பழங்களைத் தானும் சாப்பிடவில்லை, மற்றவர்களையும் சாப்பிட விடவில்லை.

அவனைப் போலவே, சிலர் சாஸ்திரங்கள் என்ற இனிய பழங்களின் சுவையைத் தாங்களும் அனுபவித்து அறியாமல், மற்றவர்களையும் அதை அனுபவிக்க விடாமல் இருப்பார்கள். ஞானம் என்ற பொக்கிஷத்தை அதன் உண்மையான நோக்கம் என்னவென்று உணராமல், பொறாமையுடன் பாதுகாப்பவர்களை இந்த தேனுகாசுரன் குறிக்கிறான். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.15)

நம்முடைய மனமும் ஒரு பாம்பு போல ஓரிடத்தில் நிற்காமல் அலைபாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. அதன் ஐந்து தலைகள்தான் நம்முடைய ஐந்து இந்த்ரியங்கள் (கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, தோல்). இந்த இந்த்ரியங்கள், உலக விஷயங்கள் என்ற விஷத்தை எப்போதும் கக்கிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

காளியன் என்ற அந்த விஷப் பாம்புதான், 'நான்' என்ற மமதை கொண்ட நம்முடைய அஹங்காரம். கர்வம் மற்றும் பொறாமை என்ற அதன் விஷம், நம்முடைய ஹ்ருதயமாகிய யமுனை நதியைக் கெடுக்கிறது. இந்த விஷ மனதைக் கட்டுப்படுத்த, நாம் க்ருஷ்ணனை அழைத்து, நம் மனதின் மீது அவனது தெய்வீகத் திருநடனத்தைப் புரியும்படி வேண்டிக்கொள்ள வேண்டும்.

பெருமாள் காளியனின் தலைகள் மீது ஆடிய அந்தத் திருநடனம் என்பது, பகவானின் க்ருபையைக் குறிக்கிறது. அந்த க்ருபை, நம்முடைய ஆத்மாவை அழிக்காமல், அஹங்காரத்தின் பல தோற்றங்களையும் நசுக்கி விடுகிறது. இதன் மூலம், நம்முடைய ஹ்ருதயம் தூய்மையடைந்து, பக்தி செய்வதற்குத் தகுதியானதாக மாறுகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.16)

இந்த முதல் காட்டுத் தீயானது, தாப-த்ரயம் என்று சொல்லப்படும் மூன்று விதமான உலகியல் துன்பங்களைக் குறிக்கிறது.

இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், இந்தத் தீயானது பகவானுடைய பக்தர்களுக்குள் ஏற்படும் கருத்து வேறுபாடுகள், சண்டை சச்சரவுகள் போன்ற அழிவு சக்தியைக் குறிக்கிறது. பக்தி மார்க்கத்தில் இருக்கும் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்குள் பொறாமை, வாக்குவாதம், பகைமை போன்ற உணர்வுகள் ஏற்பட்டால், அது அனைவரையும் அழித்துவிடும். பக்தர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து பகவானிடம் சரணடையும்போது, அவனுடைய நேரடியான தலையீடு மட்டுமே இதுபோன்ற உள்மனப் பூசல்களை அணைத்து, மீண்டும் ஒற்றுமையை நிலைநாட்ட முடியும் என்பதை இந்தத் திருவிளையாடல் (லீலை) நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.17.19–21)

ப்ரலம்பாஸுரன், வஞ்சனை மற்றும் வெளிவேஷத்தின் சொரூபமாக இருக்கிறான். குறிப்பாக, ஆன்மீகப் பாதையில் இருக்கும் ஒருவருக்குள் மறைந்திருக்கும் நுட்பமான சுயநல ஆசைகளை இவன் குறிக்கிறான். அதாவது, பகவானுக்குத் தொண்டு (ஸேவை) செய்வது போல நடித்து, அதற்குள் தனக்கு லாபம், புகழ், மற்றும் காம இச்சைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் தீய குணமே இந்த அசுரன்.

அவன் பலராமரைத் தூக்கிச் செல்ல முயன்றது, நமது பக்தி மார்க்கத்தையே நமது சொந்தப் பெருமைக்காகவும், சுயநலத்திற்காகவும் பயன்படுத்திக்கொள்ள முயற்சிக்கும் வஞ்சகச் செயலைக் காட்டுகிறது. ஆனால், பரம ஸத்யமான பகவானின் கனத்திற்கு முன்னால், இதுபோன்ற வஞ்சகங்களும் வெளிவேஷங்களும் நிச்சயம் நசுக்கப்பட்டுவிடும் என்பதே இந்த லீலை நமக்கு உணர்த்தும் தத்துவம்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.18.20–32)

இந்த இரண்டாவது காட்டுத்தீயானது, பகவானுடைய பக்தர் குழாத்திற்கு வெளியிலிருந்து வரும் ஆபத்துக்களைக் குறிக்கிறது. நாத்திகர்கள் அல்லது விரோதிகள் போன்ற தீய சக்திகளால், தர்ம நெறிகளுக்குப் பங்கம் ஏற்படுவதையும், உண்மையான பக்தர்களின் வாழ்க்கையில் தலையிட்டு இடையூறு செய்வதையும் இது காட்டுகிறது.

மீண்டும் ஒருமுறை, இந்த வெளி உலகத்திலிருந்து வரும் இதுபோன்ற பெரிய ஆபத்துக்களிலிருந்து, பகவானுடைய சக்தி ஒன்றே பக்தர்களைக் காக்கிறது என்பதை இந்த லீலை அழகாக விளக்குகிறது.

(ஆதாரம்: ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.19)

அவன் மேய்த்த மூன்று வகையான விலங்குகளும் மூன்று குணங்களைக் குறிக்கின்றன.

பசுக்கள் (ஸத்வ குணம், அதாவது நற்குணம்) அவனது திருவடிகளை அன்புடன் நக்கும்.

எருமைகள் (தமஸ் குணம், அதாவது அறியாமை) மற்றும் ஆடுகள் (ரஜோ குணம், அதாவது தீவிரம்/செயல்பாடு) ஆகியவை உலக இன்பங்களில் தொலைந்து போன ஆத்மாக்களைப் போல, எந்த இலக்கும் இல்லாமல் மேய்ந்து கொண்டிருக்கும்.

இருந்தபோதிலும், கண்ணன் இந்த மூன்று வகை விலங்குகளையும் எந்தப் பாகுபாடும் இல்லாமல், எதையும் திரும்ப எதிர்பார்க்காமல் ரக்ஷிக்கிறான். பசுவை மேய்ப்பது என்பது, மனதை (பசு) வழிநடத்தி, அதை பரமாத்மாவை நோக்கித் திருப்புவதற்கான ஒரு உருவகமாகும். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.22)

இந்த லீலையானது, கர்வத்துடன் கலந்த பக்தி எவ்வளவு குறையுடையது என்பதைக் காட்டுகிறது. கல்வி அறிவு மிகுந்த அந்த ப்ராஹ்மணர்கள், தங்கள் வர்ணாச்ரம அமைப்பில் தங்களுக்கு இருந்த உயர்வான அந்தஸ்தின் மீதிருந்த கர்வத்தால், க்ருஷ்ணனிடம் அலட்சியமாக இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்களுடைய மனைவிகளோ, எளிமையான நம்பிக்கையுடன் இருந்தார்கள். சரணாகதி இல்லாத சடங்கு ரீதியான அறிவை விட, தூய்மையான அன்பே உயர்ந்தது என்பதை அவர்கள் நிரூபித்தார்கள். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.23)

இந்த லீலை, எம்பெருமான் மட்டுமே உண்மையான மற்றும் ஒரே ரக்ஷகன் (பாதுகாவலன்) என்பதை மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. இந்திரன் (மற்ற எல்லா தேவர்களையும் குறிப்பவன்) கோபத்துடன் அனுப்பிய கல் மழையும், பெருவெள்ளமும், நம்மை வாழ்வில் தாக்கும் மூன்று விதமான துன்பங்களைக் குறிக்கிறது. இதற்கு ஸம்ப்ரதாயத்தில் ‘தாப-த்ரயம்’ என்று பெயர். அவை:

ஆத்யாத்மிகம்: நமது சொந்த உடல் மற்றும் மனதால் ஏற்படும் துன்பங்கள்.

ஆதிபௌதிகம்: மற்ற மனிதர்கள் அல்லது விலங்குகள் போன்ற பிற உயிர்களால் ஏற்படும் துன்பங்கள்.

ஆதிதைவிகம்: வெள்ளம், புயல் போன்ற இயற்கைச் சீற்றங்களால் ஏற்படும் துன்பங்கள்.

எம்பெருமான் நம்மைக் கோவர்தன மலையைக் கொண்டு காக்கிறார். அந்த மலை, பகவானுடைய கணக்கில்லாத, மங்களகரமான மற்றும் உறுதியான கல்யாண குணங்களைக் குறிக்கிறது. அவனிடம் மட்டுமே முழுமையாகச் சரணடைவதுதான் நமக்கு முழுமையான பாதுகாப்பைத் தரும் என்பதைப் பகவான் இதன் மூலம் நிரூபிக்கிறார். அந்த மலை, அசைக்க முடியாத பகவானின் குணங்களைக் குறிக்கிறது. அந்த குணங்களே அடியார்களுக்கு உண்மையான புகலிடம் ஆகும்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.24–26)

விரதம் இருந்த பிறகு தகாத நேரத்தில் நந்த மகாராஜா நீராடியதும், அதன் காரணமாக வருணனால் பிடிக்கப்பட்டதும், ஆன்மீகப் பாதையில் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கையாகும். ஆன்மீக வாழ்வில் நாம் ஒருபோதும் அசட்டையாகவோ, அலட்சியமாகவோ இருக்கக் கூடாது; மேலும், சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட சடங்குகளைப் பிழையின்றிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை இந்த லீலை காட்டுகிறது.

இந்த லீலையின் உட்பொருள் இன்னும் ஆழமானது. போதைப் பொருட்கள் அல்லது மனதை மயக்கும் பிற வழிகளில் தெய்வீக அனுபவத்தை அடையலாம் என்று சிலர் தவறாக நினைக்கிறார்கள். இந்தத் தவறான கருத்தை இந்த லீலை முற்றிலுமாகத் தகர்க்கிறது. உண்மையான ஆன்மீகப் பேரானந்தம் என்பது, எம்பெருமான் மீது நாம் கொள்ளும் தூய பக்தியினால் மட்டுமே வரக்கூடியது. நமது அறிவை மழுங்கடிக்கும் எந்தவொரு வெளிப் பொருளாலும் அந்த ஆனந்தத்தை ஒருபோதும் அடைய முடியாது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.28.1–20)

இந்த லீலை ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை விளக்குகிறது.

ஜீவாத்மாவானது பகவானுடன் ஒரு தனிப்பட்ட பக்தி ஸம்பந்தம் கொண்டது என்பதே உண்மை. ஆனால், அந்தப் பெரிய பாம்பு போல, சில தத்துவங்கள் இந்த உண்மையை விழுங்கப் பார்க்கின்றன. அந்தத் தத்துவங்கள், 'ஜீவாத்மா என்பது உருவமற்ற, குணங்களற்ற ஒரு பரம்பொருளில் கரைந்து காணாமல் போய்விடும்' என்று கூறுகின்றன.

ஆனால், கண்ணபிரானின் திருவடி ஸ்பர்சம் போல, எம்பெருமானின் கருணையானது பக்தனுக்கும் தனக்கும் இடையே உள்ள நித்தியமான, தனிப்பட்ட உறவை (ஸம்பந்தத்தை) மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறது. ஜீவாத்மா பகவானுக்கு என்றென்றும் அடிமை என்பதையும், அவனது கருணையால் மட்டுமே ரக்ஷிக்கப்படும் என்பதையும் இந்த லீலை அழகாக உணர்த்துகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.28.21–31)

பக்தி மார்க்கத்தில் மிக நுட்பமான, மறைமுகமான ஒரு எதிரி இருக்கிறான். அவனுக்கு இவன் ஒரு உருவகம்.

அந்த எதிரி வேறு யாருமல்ல; புகழ், பெருமை போன்றவற்றை அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையும், புலன் இன்பங்களை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற தீராத விருப்பமும்தான்.

மிகப்பெரிய அபாயம் என்னவென்றால், இந்த ஆசைகள் எல்லாம் பக்தி செய்வது போன்ற ஒரு போர்வையிலேயே மறைந்திருக்கும். இது, பகவானுக்குச் செய்யும் தூய்மையான கைங்கர்யத்தை, ஒருவன் தன்னை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்வதற்கும், தன் அகங்காரத்தைத் திருப்திப்படுத்துவதற்கும் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவதாகும். இப்படிச் செய்யும்போது, கைங்கர்யம் அதன் புனிதத் தன்மையை இழந்துவிடுகிறது.

எம்பெருமான் இந்த அசுரனை வதம் செய்வதன் மூலம், நிஷ்காம பக்தி எனப்படும் தூய்மையான, எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்காத தன்னலமற்ற பக்தி என்னும் விலைமதிப்பில்லாத ரத்தினத்தை மீட்டெடுத்து ரக்ஷிக்கிறார்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.34)

இந்தக் காளை வடிவில் வந்த அரிஷ்டாஸுரன், பெரும் அகங்காரத்தைக் குறிக்கிறான். இந்த அகங்காரம், தவறான அல்லது ஏமாற்றுக்காரர்களால் போலியாக உருவாக்கப்பட்ட மத வழிகளைப் பின்பற்றுவதால் உண்டாகிறது. அத்தகைய வழிகள் பெரும்பாலும் உண்மையான, தன்னலமற்ற பக்தித் தொண்டைப் புறக்கணிக்கச் சொல்கின்றன.

அந்தக் காளையின் மூர்க்கமான தாக்குதல், தவறான வழியில் செல்லும் அத்தகைய கொள்கைகளின் அகங்காரமான மற்றும் வன்முறையான தன்மையைக் குறிக்கிறது. எம்பெருமான் இத்தகைய அகங்காரத்தை மிக எளிதாக அடக்கி, தூய்மையான பக்தி மார்க்கத்தைத் தன் அடியார்களுக்காகக் காப்பாற்றுகிறான்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.36.6–16)

இந்த லீலையில் ஒரு ஆழமான தத்துவம் உள்ளது. நம் கட்டுப்பாடு இல்லாத புலன்களை, அடங்காத காட்டுக்குதிரைகளோடு ஒப்பிடுவதுண்டு. குதிரை வடிவ அசுரனான கேசி, அடக்க முடியாத நம் மனத்தையும், கட்டுக்கடங்காமல் அலையும் புலன்களையும் குறிக்கிறான். இந்த மனமும் புலன்களுமே ஆத்மாவை பகவானிடம் இருந்து விலக்கி, உலக விஷயங்களில் இழுத்துச் செல்கின்றன.

எம்பெருமான் கேசியை வதம் செய்தது, அவரிடம் சரணடையும் பக்தனுக்காக, எவ்வளவு கொந்தளிப்பான மனதையும் அடங்காத புலன்களையும் கூட அவரால் எளிதாகக் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்பதை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அவனுடைய திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டால், நம் மனதையும் புலன்களையும் அவன் அடக்கி ஆள்வான் என்பதே இதன் உட்கருத்து.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.37.1–23)

ஒரு திருடனைப் போல வேடமணிந்து கோபாலர்களைத் திருடிச் சென்ற வ்யோமாஸுரன், துஸ்ஸங்கம் (தகாத சகவாசம்) என்ற பெரும் ஆபத்தைக் குறிக்கிறான். திருடர்கள், தீயவர்கள், மற்றும் குறிப்பாகத் தங்களையே பகவானின் அவதாரங்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் போலி குருக்களுடன் சேர்வதால் ஏற்படும் சீரழிவுகளுக்கு அவன் ஓர் அடையாளம்.

இப்படிப்பட்ட தவறான சகவாசம், ஒரு ஆத்மாவை உண்மையான பாகவதர்களின் கூட்டத்திலிருந்து திருடிச் சென்றுவிடுகிறது. பிறகு, அந்த ஆத்மாவை அறியாமை என்னும் இருண்ட குகைகளில் ஒளித்து வைத்துவிடுகிறது. இது மிகக் கொடிய ஆபத்து. இந்த ஆபத்திலிருந்து பகவான் ஸ்ரீமன் நாராயணனே நேரில் எழுந்தருளிதான் அந்த ஆத்மாவை ரக்ஷிக்க வேண்டும்.

(ஆதாரம்: ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.37.27–33)

இது பரமாத்மா, ஜீவாத்மாவை அழைக்கும் தெய்வீக அழைப்பாகும். வேதங்களின் சாரமாக விளங்கும் இந்த கீதம், ஆத்மாவின் உண்மையான இயல்பை (ஸ்வரூபத்தை) எழுப்பி, பிருந்தாவனவாசிகள் காட்டிய முழுமையான சரணாகதிக்கு நம்மைத் தூண்டுகிறது. இந்த தெய்வீக இசையை வெளிப்படுத்தும் கருவியான அந்தச் சாதாரணப் புல்லாங்குழல், பரிபூர்ணமான ஆன்மீக குருவாகிய ஆசார்யனுக்கு ஒரு ஆழமான உருவகமாக விளங்குகிறது. புல்லாங்குழல் இசைக்க வேண்டுமானால் அது உள்ளீடற்று இருக்க வேண்டும். அதுபோலவே, ஆசார்யனும் அகங்காரம் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். அவர் சுயமாக எந்த இசையையும் உருவாக்குவதில்லை. மாறாக, எம்பெருமானின் "மூச்சுக் காற்றாக" விளங்கும் சாஸ்திரங்களின் தெய்வீக ஞானத்தை இனிமையாக நமக்கு அளிக்கிறார். தனது பணிவு மற்றும் ஸ்ரீமன் நாராயணனிடம் கொண்டுள்ள இடைவிடாத நெருக்கமான ஸம்பந்தத்தால், ஆசார்யன் ஒரு குறைபாடற்ற பாத்திரமாகிறார். அந்தப் பாத்திரத்தின் வழியாகவே எம்பெருமானின் கருணை அழைப்பு இந்த உலகிற்கு வழங்கப்படுகிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.21)

மிகவும் ஆழ்ந்த தத்துவங்கள் அடங்கிய இந்த லீலை, சரணாகதியின் இறுதி நிலையை விளக்குகிறது. ஆத்மாவானது காமம், க்ரோதம் (கோபம்), பொறாமை, மோஹம் (மயக்கம்), அகங்காரம் போன்ற பல "ஆடை" அடுக்குகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆடைகளே நாம் பகவானை அடைவதைத் தடுக்கின்றன. அவனை அடைய வேண்டுமானால், இந்த உறைகளை நாம் களைந்தெறிய வேண்டும் என்று பகவான் எதிர்பார்க்கிறார். குறிப்பாக, "நான்" என்ற அகங்காரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் கையை விட்டுவிட்டு, இரண்டு கைகளையும் உயர்த்தி முழுமையாகச் சரணடைய வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், எம்பெருமானுடன் ஐக்கியமாக, ஜீவாத்மா தனது பொய்யான அடையாளங்கள் அனைத்தையும் துறந்து, தனது உண்மையான, மூடப்படாத இயல்போடு (ஸ்வரூபத்தோடு) அவன் முன் நிற்க வேண்டும். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.22)

இது ஜீவாத்மாவிற்கும் (ஆன்மா) பரமாத்மாவிற்கும் (பரம்பொருள்) இடையேயான மிக உன்னதமான உறவைக் காட்டுகிறது. இந்தத் தெய்வீக லீலையில், அவர் மட்டுமே ஒரே புருஷன்; மற்ற எல்லா ஆத்மாக்களும் அவரைப் பொறுத்தவரை பெண் தன்மை கொண்டவையே. இது ஒரு சுத்த-ஸத்வ லீலை ஆகும். இந்த லீலையை ஒருவர் எவ்வளவு தியானிக்கிறாரோ, அவ்வளவு அவருடைய இதயம் தூய்மையடைகிறது. இது, முக்தி பெற்ற ஆத்மாக்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் பகவானுடன் நித்ய ஆனந்தத்தை எப்படி அனுபவிப்பார்கள் என்பதற்கான ஒரு முன்னோட்டம் (‘ட்ரெய்லர்’) போன்றது. முண்டக உபநிஷத்தில் சொல்வது போல, “எப்படி நதிகள் கடலில் கலந்து தங்கள் தனிப்பட்ட பெயரையும் வடிவத்தையும் இழக்கின்றனவோ,” அதைப்போல கோபியர்கள் அந்த நடனத்தின் பரமானந்தத்தில் தங்கள் தனிப்பட்ட தன்னுணர்வை (அஹங்காரத்தை) முற்றிலும் இழந்தார்கள்; பகவானுடன் ஆனந்தத்தில் ஒன்றிணைந்த நிலையை அடைந்தார்கள்.

ராச லீலை, பரமாத்மா ஜீவாத்மாவை அழைக்கும் தெய்வீகக் குரலான கண்ணனின் புல்லாங்குழல் இசையுடன் தொடங்குகிறது. கோபியர்கள் இந்த அழைப்பைக் கேட்டபோது, அவர்கள் தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட உலகக் கடமைகளில் (லௌகிக-தர்மத்தில்) ஈடுபட்டிருந்தார்கள்; அதாவது, கணவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வது, குழந்தைகளைக் கவனிப்பது, இல்லறத்தை நிர்வகிப்பது போன்ற கடமைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். சமைத்துக் கொண்டிருந்த உணவையும், கவனித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு, எல்லாவற்றையும் துறந்து அவர்கள் காட்டிற்கு ஓடிவந்தது, பகவத் கீதையின் மிக உன்னதமான உபதேசத்திற்கு ஒரு மிகச்சிறந்த, உயிருள்ள உதாரணமாகும்: “ஸர்வ-தர்மான் பரித்யஜ்ய மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ” (எல்லா தர்மங்களையும் விட்டுவிட்டு, என்னிடம் மட்டுமே சரணடைவாயாக). பகவானுடைய உண்மையான அழைப்பைக் கேட்ட ஒரு ஆத்மாவுக்கு, மற்ற எல்லா கடமைகளும் இரண்டாம் பட்சமாகிவிடும் என்பதை இது காட்டுகிறது. இப்படித் தானாகவே எழும் முழுமையான இந்தத் துறவுதான் உண்மையான சரணாகதியின் அடையாளம்.

ஆரம்பத்தில் நடனமாடியபோது, கோபியர்களின் இதயங்களில் ஒரு மெல்லிய கர்வம் நுழைந்தது. பிரபஞ்சத்திலேயே தாங்கள் தான் மிகவும் பாக்கியசாலிகளான ஆத்மாக்கள் என்று அவர்கள் நினைக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்களுடைய இந்தச் சிறு அஹங்காரத்தையும் (தன்னெண்ணத்தையும்) போக்கி அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தவும், அவர்கள் அன்பை மேலும் தீவிரப்படுத்தவும் பகவான் மறைந்துவிட்டார். இந்தச் செயல், பகவான் தனது பக்தனைப் பக்குவப்படுத்தும் முறையின் ஓர் உருவகமாகும். பிரிவினால் ஏற்பட்ட அந்தக் கடுமையான வலி (விரஹம்) பக்தியில் உள்ள மிகவும் சக்திவாய்ந்த, தூய்மைப்படுத்தும் நெருப்பாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த ஏக்க நிலையில், அவர்களுடைய இதயங்கள் கர்வத்திலிருந்து முற்றிலும் சுத்தமாகின. தாங்கள் ஸம்பூர்ணமாக அவரை மட்டுமே சார்ந்துள்ளோம் என்பதை உணர்ந்தார்கள். இந்த விரஹ-பக்தி என்னும் நிலைதான், தற்பெருமை என்ற கடைசித் தடையையும் எரித்து, ஆத்மாவை இடையறாத பகவத் அநுபவத்திற்குத் தகுதியுள்ளதாக ஆக்குகிறது.

கூட்டத்திலிருந்து மறைந்த பிறகு, பகவான் ஒரு குறிப்பிட்ட கோபிகையை (அவரை ஆசார்யர்கள் ஸ்ரீமதீ ராதாராணியாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள்) மட்டும் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார். ஆனால், அவளுக்கும் ஒரு மெல்லிய கர்வம் உண்டானது. மற்ற எல்லோரையும் விடத் ತಾನೇ உயர்ந்தவள் என்றும், அதனால்தான் பகவான் தன்னைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்றும் நினைத்தாள். அவள் கண்ணனைத் ತನ್ನ தோள்களில் தூக்கிச் செல்லுமாறு கேட்டாள். அவரும் சம்மதித்தார், ஆனால் அவள் அவர்மேல் ஏற முயன்ற அந்த நொடியில், அவளிடமிருந்தும் கண்ணன் மறைந்துவிட்டார். இது கர்வத்தின் இறுதி மற்றும் மிக நுட்பமான சோதனைக்கான ஓர் உருவகமாகும். மிகவும் பிரியமான பக்தரிடம் கூட, எந்தவொரு தற்பெருமையும் தெய்வீக ஐக்கியத்திற்கு ஒரு தடையாக அமையும் என்பதை இது கற்பிக்கிறது. பகவானின் கருணை, முழுமையான பணிவு மற்றும் சேவை மனப்பான்மை உள்ள இடத்தில் மட்டுமே பரிபூரணமாகப் பாயும்.

ஒரு கோபிகையை பகவான் ‘தன் தலையில் சுமப்பது’ என்பது, பகவானுடைய பக்த-பராதீனன் (பக்தனுக்கு அதீ⁴னமானவன்) என்ற குணத்தின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடாகும். சாஸ்திரங்கள் அவர் தன் தோள்களைக் கொடுத்ததாக விவரித்தாலும், ஒரு பக்தனைத் தன் தலையில் வைப்பது என்ற தத்துவம் என்னவென்றால், அவர் தன் தூய பக்தர்களை மிக உயர்ந்த இடத்தில் வைத்து மதிக்கிறார்; அவர்களைத் தன்னைவிட உயர்ந்தவர்களாகக் கருதுகிறார். பிரபஞ்சத்தையே தாங்கும் அந்த எம்பெருமான், தன் பக்தனின் அன்பினால் தான் தாங்கப்படவும் தயாராக இருக்கிறார் என்பதே இதன் மேலான பொருள். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.33)

இந்த லீலை, ஒரு உண்மையான பக்தனுக்கு அருளப்படும் பகவத் கிருபையின் ஆழமான உருவகமாகும். இது பகவானின் இரண்டு வகையான சுபாவங்களுக்கு இடையிலான இணக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தூய இதயம் கொண்ட பக்தரான (பாகவதரான) அக்ரூரருக்கு யமுனை நதியின் உள் ஒரு அற்புதமான தரிசனம் வழங்கப்பட்டது. அந்தத் தரிசனம், பகவானுடைய ஸௌலப்யம் (அனைவருக்கும் எளியவனாகவும், அணுகக்கூடியவனாகவும் இருக்கும் அவனது மனிதத் தன்மை) மற்றும் அவனது பரத்வம் (அனைத்திற்கும் மேலான அவனது பிரபஞ்சப் பேரொளி வடிவம்) ஆகிய இரண்டையும் ஒன்றிணைத்துக் காட்டியது. இதன் தத்துவம் என்னவென்றால், பக்குவமடைந்த பக்தனுக்கு, இந்த இரண்டு அம்சங்களும் வேறு வேறு அல்ல என்பதைப் பகவான் வெளிப்படுத்துகிறார். வ்ரஜ பூமியில் வெண்ணெயைத் திருடிய அதே சிறுவன்தான் எல்லாக் காரணங்களுக்கும் மூல காரணமான வைகுண்டத்தின் பரம்பொருள். இவ்வாறாக, நெருக்கமான எளிமையையும், எல்லையற்ற மகிமையையும் இந்த லீலை இனிதாக இணைக்கிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.39)

இந்தக் கதையில் வரும் வண்ணான், ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறான். அந்த ஜீவாத்மா, தவறான எஜமானனுக்கு சேவை செய்வதில் ஆழமாக மூழ்கி இருக்கிறது. இங்கு தவறான எஜமான் என்பது, கொடுங்கோலனாகிய 'நான்' என்கிற அஹங்காரமே ஆகும். கம்சன் அந்த அஹங்காரத்தின் வடிவமாக இருக்கிறான்.

வண்ணான் பாதுகாக்கும் அந்த விலை உயர்ந்த ராஜ உடைகள் வெறும் துணிகள் அல்ல. அவை, ஓர் ஆத்மாவின் திறமைகள், உடைமைகள் மற்றும் திறன்களைக் குறிக்கின்றன. ஸ்ரீமன் நாராயணன் அந்த ஆடைகளைக் கேட்பது என்பது, ஒரு தெய்வீக அழைப்பு ஆகும். "உன்னுடைய சேவையையும் (கைங்கர்யம்), உன்னுடைய உடைமைகளையும் அஹங்காரத்திடம் இருந்து திருப்பி, எல்லாவற்றுக்கும் உண்மையான உரிமையாளரான என்னிடம் ஒப்படை" என்று பகவான் ஜீவாத்மாவைக் கேட்கிறார்.

ஆனால், அந்த வண்ணான் ஆணவத்துடன் மறுத்துப் பேசியது, பகவானின் திருவுள்ளத்தை மீறும் உச்சகட்ட செயலாகும். "இவை கம்சனின் உடைகள்!" என்று ஜீவாத்மா கர்வத்தால் குருடாகி, அவற்றிற்குத் தானே உரிமையாளர் என்று உரிமை கொண்டாடுகிறது. தன் பொய்யான அகங்காரத்திற்கு விசுவாசமாக இருப்பதாக அறிவிக்கிறது.

பகவானின் திருக்கரத்தால் அவன் உடனடியாக அழிக்கப்பட்டது, ஒரு முக்கியமான தத்துவத்தைக் காட்டுகிறது. பகவான் நேரடியாக வழங்கும் கருணையை, கர்வத்துடன் நிராகரித்தால் என்ன நேரிடும் என்பதற்கு இதுவே உதாரணம். பணிவுடன் சரணடைந்தால் நமக்கு வாழ்வு கிடைக்கும். ஆனால், அஹங்காரத்திற்கு அடிமையாகக் கிடந்தால், அது விரைவான ஆன்மீக அழிவுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை இந்த லீலை தெளிவாகக் காட்டுகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.41)

இந்த லீலையானது, மதுராவைச் சேர்ந்த மாலைகாரரான ஸுதாமாவைப் பற்றியது (பகவானின் ஏழை நண்பரான குசேலர்/ஸுதாமா வேறு, இவர் வேறு). இது, தானாகவே முன்வந்து செய்யும் தன்னலமற்ற சேவைக்கு ஒரு மிகச்சிறந்த உவமையாகும். ஆணவம் கொண்ட அரச வண்ணானுக்கு நேர் எதிராக, இந்த பூக்காரரான ஸுதாமா ஒரு சிறந்த பக்தராகத் திகழ்கிறார். பகவானைப் பார்த்தவுடன், சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற தடுக்க முடியாத, ஆனந்தமான ஆவல் அவருக்குள் பொங்கியெழுந்தது. அவர் சமர்ப்பித்த அழகான மற்றும் மணம் வீசும் மாலைகள், ஒரு ஆத்மாவின் நற்செயல்கள் மற்றும் அன்பான எண்ணங்களின் பரிசுத்தமான பலன்களைக் குறிக்கின்றன. இவை அனைத்தும், தூய பக்தி (கைங்கர்யம்) என்ற ஒற்றை நூலில் கோர்க்கப்பட்டுள்ளன.

அவர் எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல், மனப்பூர்வமாக இந்த மாலையைச் சமர்ப்பித்ததால், பகவான் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார். உடனடியாகப் பதிலுக்கு, அசைக்க முடியாத பக்தி மற்றும் உலகச் செழிப்பு ஆகிய இரண்டையும் வரங்களாக அவர் வழங்கினார். இதிலிருந்து நாம் அறிவது என்னவென்றால், ஒரு ஆத்மா தனக்குச் சொந்தமான சிறந்ததை எந்த உள்நோக்கமும் இல்லாத தூய அன்புடன் அர்ப்பணிக்கும்போது, அந்த பக்தரின் ஆன்மீக மற்றும் உலகத் தேவைகள் அனைத்தையும் பகவான் கேட்காமலேயே உடனடியாகக் கவனித்துக் கொள்கிறார். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.41.43)

இந்த லீலையானது, இறைவனின் அருளால் ஆத்மா எவ்வாறு மீட்கப்படுகிறது என்பதற்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த உவமையாகும். அவளுடைய உடல் மூன்று இடங்களில் வளைந்திருந்தது (த்ரிவக்ரா). இது, ஜீவாத்மாவானது ஸம்ஸாரத்தில் பயணம் செய்யும்போது, மூன்று குணங்கள் மற்றும் பூர்வ ஜென்ம கர்மாவின் சுமையால் எவ்வாறு வளைந்து, சிதைந்து இருக்கிறது என்பதைக் குறிக்கிறது. கொடுங்கோலனான கம்சனுக்கு (அகங்காரத்தின் சின்னம்) கொண்டு செல்லப்பட வேண்டிய சிறந்த சந்தனத்தை, அதற்குப் பதிலாக ஸ்ரீ கிருஷ்ணருக்கு வழங்க அவள் தானாக முன்வந்து எடுத்த முடிவு, தன்னலமற்ற சேவையின் (கைங்கர்யம்) ஒரு மிக முக்கியமான செயல். இதன் மூலம், ஆத்மா தனது இயல்பான அடிமைத்தனத்தை உலக விஷயங்களிலிருந்து திருப்பி, தனக்கு உரிமையான எம்பெருமானிடம் செலுத்துகிறது.

இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, பகவானின் ஸ்பரிசம் ஆழ்ந்த பொருளைக் கொண்டுள்ளது. அவளுடைய பாதங்களின் மீது தனது புனிதத் திருவடிகளை வைத்து, பகவான் அருளுக்கு ஒரு அஸ்திவாரத்தை இடுகிறார். பின்னர், ஒரு மென்மையான தூக்குதலால், அவளுடைய உருவத்தை உடனடியாக நேராக்குகிறார். இந்த அற்புத மாற்றம் என்ன காட்டுகிறது என்றால், பகவானின் கருணை, குவிந்த எல்லா கர்ம வினைகளாலும் ஏற்பட்ட குறைபாடுகளை ஒரே கணத்தில் நீக்கி, ஆத்மாவை அதன் உண்மையான, அழகான மற்றும் நித்தியமான ஆன்மீக இயல்புக்கு (ஸ்வரூபம்) மீட்டெடுக்க முடியும் என்பதையே இது நிரூபிக்கிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.42)

இந்த லீலை ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை நமக்கு விளக்குகிறது. அகங்காரத்தால் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படும்போது, கர்மாவின் கடினமான விதிகளையும், வெறும் சடங்குகளாகிப் போன தர்மத்தையும் எம்பெருமான் எப்படித் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார் என்பதை இது காட்டுகிறது.

பழமையானதும் தெய்வீகமானதுமான அந்த யாக வில், இப்போது கம்ஸனின் கையில் இருக்கிறது. இது, தாங்க முடியாத பாரமாக இருக்கும் ‘நான்’ என்ற அகங்காரத்தையும், அந்த அகங்காரம் தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளப் பயன்படுத்தும் மதச் சடங்குகளையும் குறிக்கிறது. அந்த வில்லின் மிகப் பெரிய, யாராலும் அசைக்க முடியாத எடை, அன்பான பக்தி இல்லாதபோது நம்மால் வெல்லவே முடியாத கர்மாவின் கடுமையான விதிகளைக் குறிக்கிறது.

கண்ணன் அதை ஒரு சிறு முயற்சியும் இல்லாமல் தூக்கி உடைத்தது ஒரு தெய்வீகமான உண்மையைக் காட்டுகிறது. ஜீவாத்மாவாகிய நமக்கு எது தூக்க முடியாத பெரும் பாரமோ, அது பகவானுக்கு ஒரு குழந்தை விளையாட்டுப் போன்றது என்பதே அந்த உண்மை. அந்த வில்லை முறித்தது என்பது, ஜீவனின் அகங்காரத்தையும் அர்த்தமற்ற சடங்குகளின் மீதான பற்றையும் பகவான் உடைத்தெறிவதைக் குறிக்கிறது. இதன் மூலம், தூய்மையான பக்திக்கு வழி திறந்து, எம்பெருமானுடன் நேரடியாக உறவுகொள்ள முடிகிறது.

இறுதியாக, கம்ஸனைப் பயமுறுத்திய அந்த இடியோசை, அகங்காரத்தின் அடித்தளங்கள் உடைக்கப்படும்போது அதற்கு ஏற்படும் மரண பயத்தைக் குறிக்கிறது. பகவானின் கருணையால் அந்த அகங்காரத்தின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது என்பதையே அந்த ஓசை அறிவிக்கிறது.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.42

இந்த லீலையானது, ஒரு ஆத்மாவின் மிகக் கொடூரமான மற்றும் மிருகத்தனமான ஆசைகளை எம்பெருமான் எப்படி வெல்கிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த ஆசைகள்தான் ஒருவனுடைய அகங்காரத்தின் முதல் பாதுகாப்புக் கவசமாக இருக்கின்றன. கம்ஸனின் அரங்கத்தின் வாசலில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த அந்தப் பெரிய யானையான குவலயாபீடம், மதோன்மத்த-அஹங்காரம் என்பதன் உருவகம் ஆகும். அதாவது, இறைவனை நாடிச் செல்லும் ஒரு பக்தனை நசுக்க நினைக்கும், மதங்கொண்டு வெறிபிடித்த மிருகத்தனமான அகங்காரமே அந்த யானை.

பகவான் அந்த யானையின் தந்தத்தை உடைத்து, அதையே கொண்டு அந்த யானையைக் கொன்றது ஆழ்ந்த பொருள் கொண்டது. இது எதைக் காட்டுகிறது என்றால், பகவானுடைய க்ருபையானது, ஒரு ஆத்மாவின் கடுமையான ஆசைகளை, அந்த அகங்காரத்தின் பலத்தையே அதற்கு எதிராகத் திருப்பி அழித்துவிடும் என்பதாகும். நம்முடைய பற்றுதல்களுக்குக் காரணமாக இருக்கும் கருவிகளையே, நம்முடைய விடுதலைக்கான வழியாக எம்பெருமான் மாற்றுகிறார். ஒரு ஆத்மா, தனது அகங்காரத்தின் ஆணிவேரை எதிர்கொள்வதற்கு முன்பு, பகவானின் உதவியுடன் இந்த மிருகத்தனமான குணத்தை வெல்வது மிக அவசியமான முதல் படியாகும். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.43)

இந்த இரண்டு மல்லர்களும், ஆத்மாவின் புத்தியின் கர்வம் மற்றும் சரீர பலத்தின் கர்வம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறார்கள். இந்த இரண்டு கர்வங்களும்தான் அகங்காரம் தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள எழுப்பும் கடைசித் தடைகளாகும். இந்த மல்யுத்தப் போட்டியே, பகவானின் மேன்மையை எதிர்க்கும் விரோதமான தத்துவங்கள் விடுக்கும் சவால்களின் உருவகமாகும்.

சாணூரன் என்பவன் தர்க்கம் என்பதன் குறியீடு - அதாவது, சாஸ்திரங்களின் அதிகாரத்தை வறட்டு வாதங்கள் மூலமும், உலகியல் தர்க்கங்கள் மூலமும் மல்யுத்தம் செய்து தோற்கடிக்க முயற்சிக்கும் அகங்காரத்தைக் குறிக்கிறான்.

முஷ்டிகன் என்பவன் உலகியல் பலத்தையும், ஒருவனின் சொந்த சரீர வலிமையின் மீதான கர்வத்தையும் குறிக்கிறான்.

ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மற்றும் பலராமரின் கைகளில் அவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டது வெறும் உடல்ரீதியான வெற்றி மட்டுமல்ல; அது ஒரு ஆத்மார்த்தமான வெற்றி. ஆணவம் கொண்ட புத்திவாதங்களும், உலகியல்வாதங்களும் இறை உண்மையை மறுக்க முயற்சிக்கும்போது, இறுதியில் தெய்வீக சத்தியமே வெல்லும் என்பதை இது காட்டுகிறது. ஒரு பக்தனின் அகங்காரத்தின் ஆணிவேரான கம்ஸனை அழிப்பதற்கு முன்பு, பகவானின் க்ருபையானது, அந்த பக்தனின் சொந்த பலம் மற்றும் தர்க்கத்தின் மீதான கர்வத்தை முதலில் அழிக்கிறது என்பதை இந்த லீலை அழகாக விளக்குகிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.44.28)

இங்கு கம்ஸன் என்பவன் நமது கர்மாவின் (நாம் செய்யும் புண்ணிய பாவ வினைகளின்) வடிவமாவான். அந்தக் கர்மா, வஸுதேவர் மற்றும் தேவகியாகிய ஜீவாத்மாக்களை, ஸம்ஸாரம் என்கிற பிறவிச் சிறைக்குள் பூட்டி வைத்துள்ளது. எம்பெருமானுடைய திருவவதாரம், இந்த கர்மாவின் ஆட்சிக்கு ஒரு முடிவைக் குறிக்கிறது. இதை இப்படிப் புரிந்துகொள்ளலாம்: ஒரு சக்திவாய்ந்த பிரதமரோ அல்லது ஜனாதிபதியோ உங்கள் வீட்டிற்கு வருவதாக வைத்துக்கொள்வோம். உங்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்துக்கொண்டிருந்த கடன் கொடுத்தவர், அவரைக் கண்டதும் பயந்து ஓடியே போய்விடுவார் அல்லவா? அதுபோலத்தான் பகவான் நம்முடைய கர்மாவைத் தீர்த்து வைப்பார்; நாம் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை.

கம்ஸனை வதம் செய்வது என்பது, கொடுங்கோன்மை கொண்ட அஹங்காரத்தை (நான் என்ற அகந்தையை) அழிப்பதற்கான ஒரு உருவகமும் ஆகும். இந்த அஹங்காரம்தான், தேவகி மற்றும் வஸுதேவர் ஆகிய ஜீவாத்மாக்களை உள்ளுக்குள் சிறை வைத்திருக்கும் அசுரன். அவனுடைய மரணம், ஸம்ஸாரம் என்ற கட்டிலிருந்து ஜீவாத்மா பெறும் முழுமையான விடுதலையைக் குறிக்கிறது. இந்த விடுதலை, வேறு எதனாலும் இன்றி, எம்பெருமானின் ஒப்பற்ற கருணையால் மட்டுமே கிடைக்கக்கூடியது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.43–44)

பகவானின் இந்தத் தெய்வீகச் செயல், ஆத்மாவின் விடுதலையையும் அதன் உண்மையான பெருமையையும் விளக்கும் ஒரு மிக ஆழமான தத்துவமாகும். இந்த ஆன்மீக நாடகத்தில், உண்மையான அரசனான உக்ரஸேனர் (கம்சனின் தந்தை), நம்முடைய ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறார்; அதாவது, நம்முடைய உண்மையான ஸ்வரூபத்தை (இயல்பை) அவர் காட்டுகிறார். அவருடைய மகனான கம்சனோ, கொடுங்கோன்மை செய்யும் அஹங்காரத்தைக் (நான் என்கிற அகந்தையைக்) குறிக்கிறான். கம்சன் தன் தந்தையிடமிருந்து ராஜ்யத்தைப் பறித்து அவரைச் சிறையில் அடைத்தது, அஹங்காரமானது எப்படி ஆத்மாவை அடக்கி ஆள்கிறது என்பதற்கான உதாரணமாகும். நம்முடைய உடல் மற்றும் மனமாகிய ராஜ்யத்தை அஹங்காரம் தன் கட்டுப்பாட்டில் எடுத்துக்கொண்டு, உண்மையான ஆத்மாவைச் சிறைப்படுத்தி விடுகிறது.

கண்ணன் கம்சனை வதம் செய்வது, ஆத்மாவை அடக்கி ஆளும் அந்த அஹங்காரத்தை எம்பெருமான் அழிப்பதைக் குறிக்கிறது. அதற்குப் பிறகு அவர் உக்ரஸேனருக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்வதுதான் இந்த லீலையின் மிக முக்கியமான, இறுதிக் கட்டமாகும். இது, பகவானுடைய கருணையால், ஜீவாத்மா அதன் உண்மையான, கௌரவமான, மற்றும் இயற்கையான நிலைக்கு மீண்டும் கொண்டுவரப்படுவதைக் காட்டுகிறது. தன் வாழ்க்கை, புலன்கள், மற்றும் மனதிற்குத் தானே உண்மையான எஜமானன் என்ற நிலைக்கு ஆத்மா மீண்டும் உயர்கிறது.

எம்பெருமான் தாமே அந்த அரியணையில் அமரவில்லை. இதிலிருந்து பகவானின் நோக்கம் என்னவென்பது தெளிவாகிறது. ஆத்மாவை விடுவித்து, அது அதன் உண்மையான இயல்பில் செயல்படும்படி சக்தி கொடுப்பதே அவருடைய திருவுள்ளம். அதே சமயம், தாமே மேலான வழிகாட்டியாகவும் பாதுகாவலனாகவும் இருந்து அந்த ஆத்மாவைப் பாதுகாக்கிறார்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.44)

எல்லா ஞானங்களுக்கும் அதிபதியான எம்பெருமானே ஒரு குருவிடம் தன்னை அர்ப்பணித்துக்கொண்டதன் மூலம், தகுதியான ஒரு ஆசார்யரிடம் இருந்து ஞானம் பெறுவதன் மிக முக்கியத்துவத்தை நமக்கு வலியுறுத்துகிறார். ஸாந்தீபனி முனிவர் கேட்ட குரு-தக்ஷிணை, ஒரு உண்மையான ஆசார்யரின் தன்மையை விளக்கும் ஒரு ஆழமான உவமையாகும்.

மோக்ஷத்தையே கொடுக்கும் பகவானைத் தன் சிஷ்யனாகப் பெற்றிருந்தும், தனக்காக மோக்ஷத்தைக் கேட்காமல், இறந்துபோன தன் மகனைத் திரும்பக் கேட்டதன் மூலம், ஸாந்தீபனி முனிவர் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தின் மிக உயர்ந்த குணமான ‘பர-துக்க-துக்கித்வம்’ என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். அதாவது, பிறருடைய துன்பத்தைத் தன்னுடைய துன்பமாகவே எண்ணி, அதற்காக இரங்கும் கருணை உள்ளம் என்பதே அதன் பொருள்.

அவர் இப்படிக் கேட்டது உலகப் பற்றினால் அல்ல. மாறாக, தன் சொந்த முக்தியை விட, தன் குடும்பத்தின் துயரத்தைப் போக்குவதற்கே முன்னுரிமை கொடுத்த ஒரு பரிபூர்ண ஆசார்யரின் தன்னலமற்ற செயலாகும். அதுமட்டுமின்றி, இப்படிப்பட்ட சாத்தியமில்லாத ஒன்றைக் கேட்பதன் மூலம், அவர் தன் தெய்வீக சிஷ்யர்களான கிருஷ்ணருக்கும் பலராமருக்கும், தங்களுடைய மேலான பெருமையையும் (பரத்வத்தையும்), வாழ்வின் மீதும் மரணத்தின் மீதும் தங்களுக்குள்ள முழுமையான அதிகாரத்தையும் வெளிப்படுத்த ஒரு மிகச்சிறந்த வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார்.

இதிலிருந்து, ஒரு உண்மையான குருவின் ஆழ்ந்த விருப்பம் தன் சொந்த நன்மைக்காக அல்ல, பகவானின் மகிமையைப் பறைசாற்றுவதற்காகவே இருக்கும் என்பது தெளிவாகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.45)

ஸ்ரீமன் நாராயணனின் இந்த தெய்வீக லீலையில், உத்தவர் ஞான யோகத்தின் உச்சகட்டத்தைக் குறிக்கிறார். சாஸ்திர அறிவு, புத்திசாலித்தனம், மற்றும் தத்துவ விசாரணை மூலம் பகவானை அடையும் வழியே ஞான யோகம் ஆகும். ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பிரியமான நண்பராகவும், ப்ருஹஸ்பதியின் சீடராகவும் இருந்ததால், பகவானின் பரம்பொருள் தன்மையையும், அவர் எங்கும் நிறைந்தவர் என்ற உண்மையையும் உத்தவர் முழுமையாகப் புரிந்திருந்தார்.

தூய அன்பே எல்லாவற்றையும் விட உயர்ந்தது என்பதை இந்த உலகிற்கு உணர்த்த விரும்பிய பகவான், ஒரு தெய்வீக நாடகத்தை அரங்கேற்றினார். அதன் ஒரு பகுதியாகவே, கோபிகைகளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல, இந்த ஆழமான ஞானச் செய்தியுடன் உத்தவரை வ்ரஜத்திற்கு அனுப்பினார்.

ஆனால் வ்ரஜ பூமியில், கோபிகைகளின் தீவிரமான விரஹ-பக்தி (பிரிவுத்துயரில் வெளிப்படும் அன்பு) உத்தவரின் அறிவை வென்றது. உருவமற்ற, எங்கும் நிறைந்த இறைவன் என்ற அவரது தத்துவ ஞானம், கோபிகைகளின் தனிப்பட்ட, உருவமுள்ள கண்ணன் மீதான அன்பின் முன் தோற்றுப் போனது. பகவான் மீது அவர்கள் கொண்டிருந்த தூய உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஈடுபாடே, தனது ஏட்டுக்கல்வி ஞானத்தை விட மிக உயர்ந்த ஆன்மீக உண்மை என்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார்.

இந்த ஆழ்ந்த மாற்றம், “நான் வ்ரஜத்தில் ஒரு புல்லாகவாவது பிறக்க வேண்டும், அப்போதுதான் கோபிகைகளின் திருவடித் தூசு என் மீது படும்” என்று உத்தவர் விரும்பியதில் உச்சத்தை அடைந்தது. இது ஒரு மிக முக்கியமான உருவகச் செய்தியாகும்: தன்னலமற்ற பக்திக்கு முன்னால் தலைவணங்கி, அதற்கு அடிமையாகும்போது மட்டுமே, ஞானம் தனது உண்மையான நோக்கத்தையும் பூரணத்துவத்தையும் அடைகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.47)

இந்த லீலை ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது: எம்பெருமானின் முதல் நோக்கம் எப்போதும் தனது பக்தர்களைப் பாதுகாப்பதே ஆகும். அவர்களின் பாதுகாப்பிற்காக, ‘போர்’ அல்லது ‘கௌரவம்’ போன்ற உலக நியதிகளைக் கூட அவர் கைவிடுவார். தனது தெய்வீகப் புத்தியைப் பயன்படுத்தி, எவ்வளவு கடினமான சூழ்நிலைகளையும் மிகவும் கருணையான வழியில் அவர் தீர்த்து வைப்பார்.

‘ரணசோடராயர்’ என்ற திருநாமம் (போர்க்களத்தை விட்டு ஓடியவர்) கேட்பதற்கு முரண்பாடாகத் தோன்றினாலும், அது பகவானின் இந்த ஆழமான லீலையையே நினைவுகூர்கிறது. இது பகவானுடைய மேலான கருணைக்கும், நிகரற்ற தெய்வீகத் தந்திரத்திற்கும் ஒரு மிகச் சிறந்த உருவகமாக அமைந்துள்ளது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.51)

இந்த லீலையானது, ஒரு ஆசார்யர் மூலமாக நாம் செய்யும் ப்ரபத்திக்கு (சரணாகதிக்கு) ஒரு மிகச் சிறந்த உதாரணமாக விளங்குகிறது.

இதில், ருக்மிணீ என்பது நம்மைக் குறிக்கிறது, அதாவது ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறது. அவளுடைய ஐந்து அண்ணன்களும் நம்முடைய ஐம்புலன்களைக் குறிக்கின்றன. இந்த ஐம்புலன்களும், ஜீவாத்மாவாகிய நம்மை, சிசுபாலன் என்னும் உலக இன்பங்களோடு வலுக்கட்டாயமாக இணைத்துவிட முயல்கின்றன.

அப்போது, ஜீவாத்மாவானது ஆசார்யரைக் குறிக்கும் அந்த நம்பிக்கைக்குரிய ப்ராஹ்மணர் மூலமாகத் தன் துன்பச் செய்தியை எம்பெருமானுக்கு அனுப்புகிறது. நமக்காக நம் ஆசார்யர் பகவானிடம் அழைக்கும்போது, எம்பெருமான் தவறாமல் வந்து நம்மைக் காப்பாற்றுகிறார். அதன்பின், நம்மைத் தன்னுடன் நித்தியமான அன்புப் பிணைப்பில், அதாவது மோக்ஷத்தில், இணைத்துக் கொள்கிறார்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.54)

இந்த சிக்கலான லீலை, ஆன்மீகப் பாதையின் தன்மையையும், அதனால் வரக்கூடிய கர்வத்தின் அபாயத்தையும் பற்றிய ஒரு ஆழமான உட்பொருளைக் கொண்டுள்ளது.

ஸ்யமந்தக மணி என்பது, மிகப்பெரிய தெய்வீகப் பரிசான சாஸ்த்ர ஞானத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த ஞானம் மிகப்பெரிய ஆன்மீகச் செழிப்பைக் கொண்டு வந்தாலும், கூடவே பற்றுதலையும் அகங்காரத்தையும் தூண்டிவிடும். அந்த மணியின் உரிமையாளரான சத்ராஜித்தன், கர்வத்தாலும் அந்தப் பரிசின் மீதான உரிமையாலும் கண்மூடித்தனமாகி, பகவான் மீது பழி சுமத்தும் பெரும் தவற்றைச் செய்யும் ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறான்.

கண்ணன் தனது பெயரைத் தூய்மைப்படுத்தவும், அந்த மணியை மீட்கவும் மேற்கொண்ட கடினமான பயணம், பக்தனின் புரிதலைத் தூய்மைப்படுத்தி தர்மத்தை நிலைநாட்ட எம்பெருமான் எடுக்கும் அளவற்ற முயற்சியைக் குறிக்கிறது.

இந்த லீலையின் இறுதி முடிவுதான் உண்மையான உபதேசம்: மனம் திருந்திய சத்ராஜித்தன், ரத்தினத்தையும் (ஞானம்) தன் மகளான சத்யபாமாவையும் பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கிறான். இங்கு சத்யபாமா தான் உண்மையான ரத்தினம் — அந்த ஞானத்தின் உயர்ந்த பலனான அன்பும் பக்தியும் நிறைந்தவள் அவளே. பகவான் பக்தியை (சத்யபாமாவை) ஏற்றுக்கொள்கிறார், ஆனால் ஞானத்தை (ரத்தினத்தை) திருப்பிக் கொடுத்துவிடுகிறார்.

எந்தவொரு ஆன்மீக அடைவின் இறுதி நோக்கமும் அதை நமக்குள் பதுக்கி வைப்பது அல்ல, மாறாக, அந்த அடைவின் மூலம் நம்மையே எம்பெருமானிடம் அன்பான கைங்கர்ய உறவில் அர்ப்பணிப்பதே ஆகும் என்பதை இந்த லீலை அழகாகக் காட்டுகிறது.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.56)

நப்பின்னை பிராட்டியை எம்பெருமான் திருமணம் செய்துகொண்ட இந்த லீலை, ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை விளக்குகிறது. ஜீவாத்மா படும் ஏழு விதமான உலகியல் துன்பங்களில் இருந்து பகவான் அவனை விடுவிக்கிறார் என்பதை இது காட்டுகிறது. இந்த ஏழு துன்பங்களும் ஏழு அடங்காத காளைகளாக உருவகப்படுத்தப்படுகின்றன.

அந்த ஏழு துன்பங்கள்:

கர்ப்பம் (தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் கஷ்டம்)

ஜன்மா (பிறப்பு)

வாலிபம் (சரியான பாதையை அறியாமல் தடுமாறும் பருவம்)

ஜரா (முதுமை)

வியாதி (நோய்)

மரணம் (இறப்பு)

நரகம் (மரணத்திற்குப் பின் ஏற்படும் கொடிய துன்பம்)

இந்த ஏழு காளைகளையும் அடக்கி, நப்பின்னை பிராட்டியை பகவான் மணந்தது, ஜீவாத்மாக்களாகிய நம்மை இந்த ஏழு துன்பங்களிலிருந்தும் ரக்ஷித்து, தன்னிடம் சேர்த்துக் கொள்வார் என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்த விளக்கம் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் (ஸ்கந்தம் 10, அத்தியாயம் 58, ஸ்லோகங்கள் 31–52) காணப்படுகிறது.

இந்த தெய்வீக லீலையானது, ஜீவாத்மாவை இந்திரியங்களின் தளையிலிருந்து விடுவிக்கும் பகவானின் மகாசக்தியை விளக்கும் ஒரு ஆழமான தத்துவமாகும்.

ஐந்து தலைகளை உடைய முரன் என்ற அஸுரன், ப்ராக்ஜ்யோதிஷபுரம் (அதாவது, நமது அஹங்காரம் அல்லது ‘நான்’ என்ற தற்பெருமை) என்ற கோட்டையின் பயங்கரமான காவலன் ஆவான்.

அந்த முரனே, நம்மை உலக விஷயங்களில் கட்டிப்போடும் ஐந்து ஞானேந்திரியங்களின் (பார்த்தல், கேட்டல், நுகர்தல், சுவைத்தல் மற்றும் தொடு உணர்வு) சக்தியைக் குறிக்கிறான். அவனது ஒவ்வொரு தலையும் ஒவ்வொரு இந்திரியத்தின் சின்னமாகும்.

அந்த நகரத்தைச் சுற்றி அவன் வீசியிருந்த, தப்பிக்கவே முடியாத பாசக் கயிறுகள் (பாஶம்), கட்டுப்படாத நமது இந்திரியங்கள் எப்படி ஜீவாத்மாவை இந்த ஜட சரீரம் என்ற கோட்டைக்குள் சிக்க வைத்துச் சிறைப்படுத்துகின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன. இந்த இந்திரியங்களே அஹங்காரத்தின் முதல்நிலைப் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன.

கண்ணன் தனது ஸுதர்சன சக்கரத்தின் ஒரே வீச்சில் முரனின் ஐந்து தலைகளையும் சிரமமின்றி வெட்டி வீழ்த்திய செயல், ஒரு மிக உயர்ந்த தத்துவத்தை நமக்கு விளக்குகிறது. அது என்னவென்றால், பகவானின் தெய்வீக கருணையும் ஞானமும், இந்திரிய சுகங்கள் மீது ஜீவாத்மா கொண்டுள்ள எல்லாப் பற்றுக்களையும் ஒரே நேரத்தில் அறுத்து எறியும் சக்தி படைத்தவை என்பதாகும்.

இந்த மஹிமையான செயலுக்காக, பகவான் ‘முராரி’ என்ற நித்யமான திருநாமத்தைப் பெற்றார். இதன் மூலம், தனது பக்தர்களை அவர்களுடைய சொந்த இந்திரியங்களின் சக்திவாய்ந்த கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கும் மேலான ரக்ஷகனாகத் தன்னை எம்பெருமான் நிலைநிறுத்திக் கொள்கிறார்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.59)

இந்த அற்புதமான லீலையானது, இவ்வுலக வாழ்க்கையாகிற பந்தத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் எண்ணற்ற ஆத்மாக்களின் விடுதலையை விளக்கும் ஒரு மிக உயர்ந்த உருவகம் ஆகும். பௌமாஸுரன் (அல்லது நரகாஸுரன்) என்ற அந்த அசுரன், ஜீவாத்மாக்களை (அந்த 16,100 இளவரசிகளை) இந்த பௌதிக உடலாகிய கோட்டையில் சிறைவைக்கும் கொடுங்கோன்மையான 'அஹங்காரத்தை' (நான் என்ற அகந்தையை) குறிக்கிறான். எம்பெருமான், தனது காரணமற்ற கருணையினால், இந்த அஹங்காரம் என்னும் அசுரனை வதம் செய்த பிறகு, விடுவிக்கப்பட்ட அந்த ஆத்மாக்கள் வேறு புகலிடம் ஏதுமின்றி ஆதரவற்று நிற்கின்றன. அவர்களை எம்பெருமான் 'திருமணம்' செய்துகொள்வது, அவருடைய தெய்வீக கிருபையின் மற்றும் கருணையின் உச்சகட்ட செயலாகும். இது, சரணடைந்த எல்லா ஆத்மாக்களையும் பகவான் ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கும் ஒரு உருவகச் செயல். இதன் மூலம், பகவான் அவர்களுடைய இயல்பான ஆத்ம கௌரவத்தை மீண்டும் நிலைநிறுத்துகிறார், அவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறார், மேலும் அவர்களைத் தனது நித்தியமான பாதுகாப்பின் கீழ் கொண்டு வருகிறார். இதுவே மோக்ஷத்தின் உண்மையான இயல்பு ஆகும்.

இந்த லீலையின் மிக ஆழமான அம்சம் என்னவென்றால், பகவான் தன்னை 16,100 வடிவங்களாக அற்புதமாக விரிவுபடுத்திக் கொண்டு, ஒவ்வொரு ராணியுடனும் அவரவர் அரண்மனையில் ஒரே நேரத்தில் வாசம் செய்ததாகும். இது ஒரு உன்னதமான சத்தியத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது: எல்லையற்ற ஸ்ரீமன் நாராயணன், ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட ஆத்மாவுடனும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு முழுமையான, தனிப்பட்ட மற்றும் பிரத்யேகமான அன்பு உறவைக் கொள்ளும் திறன் கொண்டவர். அவர் ஒவ்வொரு பக்தருக்கும் தனது முழுமையான, பிரிக்கப்படாத கவனத்தை நித்திய காலத்திற்கும் தருகிறார் என்பதே இதன் தாத்பர்யம். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.59)

இந்த லீலையானது, ஒரு மிக ஆழமான தத்துவத்தை விளக்குகிறது. தனது சொந்த பலம் மற்றும் சக்தியால் ஏற்படும் கர்வத்தால் பீடிக்கப்பட்ட ஒரு ஆத்மாவை, எம்பெருமான் எப்படித் தூய்மைப்படுத்துகிறார் என்பதை இது காட்டுகிறது.

மகாபலி சக்கரவர்த்தியின் மகனாக, ஒரு புண்ணியமான குலத்தில் பிறந்திருந்தாலும், பாணாஸுரன் இங்கு ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறான். அந்த ஜீவாத்மா, ‘நான்’ என்ற கடுமையான அஹங்காரத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவனது ஆயிரம் சக்திவாய்ந்த கைகள், அந்த அஹங்காரத்தின் சின்னமாக இருக்கின்றன. இந்த ஆயிரம் கைகளும் எதைக் குறிக்கின்றன? அவை, அந்த ஆத்மா கொண்டுள்ள எண்ணற்ற உலகப் பற்றுதல்கள், திறமைகள் மற்றும் கர்ம வினைகளைக் குறிக்கின்றன. இவையனைத்தும் சேர்ந்து, ‘தன்னை யாரும் வெல்ல முடியாது’ என்ற ஒரு போலியான கர்வத்தை அந்த ஆத்மாவுக்குக் கொடுக்கின்றன.

அதன் பிறகு நடக்கும் அந்தப் பெரும்போர், அஹங்காரத்தால் கட்டுண்ட அந்த ஜீவாத்மாவுக்கும், பரமாத்மாவான எம்பெருமானுக்கும் இடையே நடக்கும் இறுதி மோதலைக் காட்டுகிறது. கிருஷ்ணன் தனது ஸுதர்ஶன சக்கரத்தால் பாணாஸுரனின் கைகளை வெட்டுவது ஒரு தண்டனை அல்ல. அது, அறுவை சிகிச்சை போன்ற ஒரு தெய்வீகக் கருணை. பகவான் தனது கருணையால், அந்த ஆத்மாவின் பலவிதமான பற்றுதல்களையும், போலியான கர்வத்திற்கு ஆதாரமாக இருக்கும் அனைத்தையும் வெட்டி எறிகிறார்.

பாணாஸுரனின் உயிரை எடுக்காமல், அவனுக்கு நான்கு கைகளை மட்டும் விட்டுவைத்ததன் மூலம் பகவான் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை உணர்த்துகிறார். அவரது திருவுள்ளம் ஆத்மாவை அழிப்பது அல்ல. மாறாக, அந்த ஆத்மாவின் அஹங்காரத்தை மட்டும் அழித்து, அதைப் பணிவுள்ளதாக்கி, இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்வதற்கும் (கைங்கர்யம்), சரணாகதி அடைவதற்கும் தகுந்த ஒரு நிலைக்குக் கொண்டு வருவதே ஆகும்.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.62-63)

இந்த லீலையானது, ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை விளக்கும் உருவகக் கதையாகும். ஒரு ஜீவன் மோக்ஷம் அடைய, கர்ம யோகம் என்ற நற்செயல்கள் செய்யும் பாதை மட்டுமே போதாது என்பதையும், அதற்குப் பகவானின் கிருபை எவ்வளவு அவசியம் என்பதையும் இது தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

ந்ருக மன்னன்: இக்கதையில் வரும் ந்ருக மன்னன், கணக்கிலடங்காத புண்ணியச் செயல்களைச் செய்யும் ஒரு நல்ல ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறான். ஆனாலும், அவன் கர்மாவின் கடுமையான, மன்னிக்காத விதிகளால் கட்டுண்டு இருக்கிறான்.

ஒரே ஒரு தவறு: அவன் அறியாமல் செய்த ஒரே ஒரு அபசாரத்தின் விளைவாக, ஒரு இருண்ட கிணற்றுக்குள் பச்சோந்தியாக சிக்கிக்கொண்டான். இது ஒரு மிக முக்கியமான விஷயத்தைக் காட்டுகிறது. ஒருவனுடைய தர்மத்தில் ஒரு சிறிய குறை ஏற்பட்டால்கூட, அவன் மலைபோல புண்ணியத்தைச் செய்திருந்தாலும், அது அந்த ஆத்மாவை எவ்வளவு பெரிய வீழ்ச்சிக்கு உள்ளாக்கும் என்பதற்கு இது ஒரு உதாரணமாகத் திகழ்கிறது.

பகவானின் கருணை: ந்ருக மன்னனின் விடுதலை, அவன் செய்த கணக்கிலடங்காத புண்ணியச் செயல்களால் வரவில்லை. மாறாக, பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் துன்பம் அனுபவித்த பிறகு, பகவான் கிருஷ்ணனின் திருக்கை நேரடியாக அவன் மேல் பட்டதால் மட்டுமே அவனுக்கு விமோசனம் கிடைத்தது.

இதிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கிய ஸ்ரீவைஷ்ணவ தத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இறுதி மோக்ஷம் என்பது நமது நற்செயல்களின் பலனாக நாம் ‘சம்பாதிப்பது’ அல்ல. அது, பகவானின் ஹேதுவில்லாத அருளால் (எந்தக் காரணமும் இல்லாத பகவானின் கருணையால்) மட்டுமே நமக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.

எனவே, பக்தி மற்றும் சரணாகதி ஆகிய மார்க்கங்களே மற்ற எல்லா வழிகளையும் விட உயர்ந்தவை என்பதை இந்த லீலை மிக அழகாக விளக்குகிறது.

(ஆதாரம்: ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.64)

இந்த லீலை, உண்மையான சத்தியத்திற்கும் போலியான மத பக்திக்கும் இடையே நடக்கும் மோதலுக்கான ஒரு மிகச்சிறந்த உவமையாகும். அந்தப் போலியான அரசனான பௌண்ட்ரகன், போலியான குருமார்களையும், ஆன்மீக ஏமாற்றுக்காரர்களையும் குறிக்கிறான். இவர்கள், உள்ளுக்குள் எந்த தெய்வீக குணமும் இல்லாமல், தெய்வீகத்தின் வெளிப்புற சின்னங்களை மட்டும்—போலியான அடையாளங்கள், மஞ்சள் நிற ஆடைகள் போன்றவற்றை—காட்டிக்கொள்கிறார்கள். அவன் பகவான் கிருஷ்ணனுக்கு சவால் விட்டது, அகங்காரமும் தவறான கொள்கைகளும் பரம புருஷனின் இடத்தை அபகரிக்க முயற்சி செய்யும் தைரியத்தைக் குறிக்கிறது.

எம்பெருமான் தனது உண்மையான ஸுதர்ஶன சக்ரத்தைக் கொண்டு பௌண்ட்ரகனை மிக எளிதாக அழித்த செயல், ஒரு வலிமையான உண்மையைப் பறைசாற்றுகிறது. உண்மையான தெய்வீக சக்தி, உள்ளீடற்ற, வெற்று ஆடம்பரமான போலியை எதிர்கொள்ளும்போது, அந்தப் பொய் நொடியில் தகர்ந்துவிடும்.

ஆனால், இந்த உவமையின் மிக ஆழமான பகுதி பௌண்ட்ரகன் மோக்ஷம் அடைந்ததுதான். ஏனென்றால், அவன் பொறாமையுடனும் வெறுப்புடனும் பகவானின் ரூபத்தை இடைவிடாமல் தீவிரமாக தியானித்துக் கொண்டிருந்தான். இந்த த்வேஷ-பக்தி (வெறுப்பின் மூலமான பக்தி) மிகவும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்ததால், அது அவனையே தூய்மைப்படுத்தியது. இறுதியில், பகவானின் திருக்கைகளாலேயே கொல்லப்பட்டு, அவன் முக்தியை அடைந்தான்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.66

இந்த லீலையானது, நமது ஆன்மீகப் போராட்டத்திற்கான ஒரு ஆழமான உட்பொருளைக் கொண்டுள்ளது. இது, லௌகீக இருமைகளில் வேரூன்றியிருக்கும் அஹங்காரத்திற்கு எதிரான நமது போராட்டத்தையே உருவகமாகக் காட்டுகிறது.

ஜராஸந்தன் என்பவன் யார்? அவனுடைய பெயரும், இரண்டு பாதிகளில் இருந்து அவன் பிறந்த அதிசயப் பிறப்பும், இந்த உலகத்தின் இருமைகளில் (இன்பம்/துன்பம், விருப்பு/வெறுப்பு போன்றவை) தழைத்து வளரும் அஹங்காரத்தையே குறிக்கின்றன. அந்த அஹங்காரம்தான் நமது உண்மையான எதிரி.

இதில் வரும் பீமன், ஆத்மாவின் சொந்த பலமான முயற்சியை (ஸ்வ-யத்நம்) குறிக்கிறான். இந்த முயற்சி அஹங்காரத்தோடு போராடும் திறன் கொண்டது. ஆனால், அதை நிரந்தரமாக அழிக்கும் சக்தி மட்டும் அதற்கு இல்லை. பீமன் ஜராஸந்தனின் உடலைக் கிழிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் அது மாயமாக மீண்டும் இணைவது, ஒரு முக்கியமான உண்மையை மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது. அதாவது, நமது சொந்த பலத்தை மட்டும் கொண்டு நமது அஹங்காரத்துடனும், தீய பழக்கங்களுடனும் போராடும்போது, அவை தற்காலிகமாக மறைவது போலத் தெரிந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் தலைதூக்கும். ஏனென்றால், அதன் மூல காரணம் களையப்படவில்லை.

அப்படியானால், இதை எப்படி வெல்வது? இங்குதான் பகவானின் கருணை வருகிறது. கிருஷ்ணன் ஒரு புல்லைக் கிழித்து அதன் துண்டுகளை எதிர் எதிர் திசைகளில் வீசிக் காட்டிய அந்த நுட்பமான குறிப்பு, இறைவனின் தவிர்க்க முடியாத கருணையையும் ஞானத்தையும் குறிக்கிறது.

இதிலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்ளும் பாடம் என்னவென்றால்: நமது உண்மையான முயற்சி (ஸ்வ-யத்நம்) கண்டிப்பாகத் தேவை. ஆனால், ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் இந்த இருமை சார்ந்த அஹங்காரத்தை நிரந்தரமாக வெல்ல வேண்டுமானால், அந்த முயற்சி எம்பெருமானின் திருவருளால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். அந்தத் திருவருள்தான், மீண்டும் மீண்டும் வரும் நமது பற்றுக்களையும் வெறுப்புகளையும் கடந்து செல்வதற்கான ரகசியத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்தும்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.72

இந்த லீலையானது, த்வேஷ பக்திக்கு (வெறுப்பின் மூலமான பக்தி) சாஸ்திரங்களில் மிகச் சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்கிறது. மேலும், இது பகவானின் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத பரிசுத்தத் தன்மையையும் காட்டுகிறது. உண்மையில் சிசுபாலன், வைகுண்டத்தில் சாபம் பெற்ற வாயிற்காவலனான ஜயனின் அவதாரம் ஆவான். அவனது எண்ணம் முழுவதும் எப்போதும், இடைவிடாமல் பகவான் மீதே இருந்தது. ஆனால் அது நட்பு ரூபத்தில் இல்லாமல், வெறுப்பு என்ற ரூபத்தில் இருந்தது. ராஜசூய யாகத்தில் அவன் செய்த நிந்தனைகள் எல்லாம், பல காலமாக அவன் செய்துவந்த அந்த எதிர்மறையான தியானத்தின் இறுதி வெளிப்பாடாக அமைந்தது.

சுதர்சன சக்கரத்தால் அவன் கொல்லப்பட்டது ஒரு தண்டனை அல்ல. மாறாக, அது பகவானின் கருணையால் செய்யப்பட்ட ஒரு மோட்சச் செயல். அந்த செயல், அவனுடைய ஆத்மாவை தற்காலிகமான, அகங்காரம் நிறைந்த அடையாளத்திலிருந்து விடுவித்தது. இந்த லீலையின் மிக ஆழமான தத்துவம் என்னவென்றால், சிசுபாலனின் ஆத்ம ஜோதி பகவானின் திவ்யமான திருமேனியில் அனைவரும் காணும்படி கலந்ததுதான். அங்கே கூடியிருந்த ரிஷிகள், முனிவர்கள் அனைவருக்கும் இது ஒரு மறுக்க முடியாத சாட்சியாக அமைந்தது. பகவானுடைய இயல்பு எவ்வளவு பரிசுத்தமானது என்றால், அவர் மீது எந்த விதத்தில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தினாலும்—அது பரம சத்ருவாக இருந்து வெறுப்புடன் நினைத்தாலும் சரி—அது எல்லா கர்ம வினைகளையும் எரித்துவிடும் என்பதை இது காட்டியது. மேலும், அது மிக உயர்ந்த மோக்ஷத்தைக் கொடுக்கும் என்பதையும் நிரூபித்தது. இறுதியில், பகவானுடன் ஏற்படும் எந்தவிதமான சம்பந்தமும், நம்மைப் பரிசுத்தப்படுத்தும் என்பதே இந்த லீலை நமக்கு உணர்த்தும் பாடம். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.74)

இந்த லீலை, மயங்கிய புத்தியையும், மாயையால் உருவாக்கப்பட்ட மனதின் கற்பனைகளையும் எம்பெருமான் எப்படி வெல்கிறார் என்பதற்கான ஒரு சிறந்த உருவகம் ஆகும். இங்கு சால்வன், தவறான வழியில் செல்லும் வலிமையான புத்தியைக் குறிக்கிறான். அந்தப் புத்தி, தனது சொந்த முயற்சியால் மாயைகளை உருவாக்கும் திறனைப் பெறுகிறது. அவனுடைய மாயக் கோட்டையான ஸௌபம், நம்முடைய ஸூக்ஷ்ம சரீரத்திற்கு (கண்ணுக்குத் தெரியாத நுட்பமான உடல்) அல்லது அகங்காரம்-மனம் என்ற அமைப்புக்கு ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறது. அது எண்ணத்தைப் போல எங்கும் பயணிக்கக் கூடியது; இரும்பைப் போல கடினமானதும், உலகியல் சார்ந்ததுமாகும். மேலும் அது ஆசைகள் என்னும் ஆயுதங்களாலும், மாயையின் வஞ்சகங்களாலும் நிரம்பியுள்ளது. சால்வன் காட்டிய கடைசி மாயை (அதாவது, கிருஷ்ணரின் தந்தையைக் கொல்வது போலக் காட்டியது) என்பது, ஆத்மாவின் நம்பிக்கையை உடைப்பதற்காக, மனம் எடுக்கும் கடைசி தேசெஸ்பெரே முயற்சியைக் காட்டுகிறது.

பகவான் தனது ஸுதர்சன சக்கரத்தால் பெற்ற வெற்றி, மிக ஆழ்ந்த பொருளைக் கொண்டுள்ளது. தெய்வீக ஞானத்தின் வடிவமான அந்தத் திருச்சக்கரம், முதலில் ஸௌபம் என்ற கோட்டையை (அதாவது, மாயையின் முழு அமைப்பையும்) முற்றிலும் தகர்க்கிறது; அதன்பிறகே, சால்வனை அழிக்கிறது. இதிலிருந்து நாம் அறிவது என்னவென்றால், பகவானின் திருவருள் ஒரு ஆத்மாவை விடுவிக்கும்போது, முதலில் அந்த மயங்கிய புத்தி செயல்படும் மன மற்றும் அகங்கார மாயைகளை அழிக்கிறது; அதன் பிறகே அந்த ஆத்மாவை முழுமையாக விடுவிக்கிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.77)

இந்த லீலையானது, சாபம் பெற்ற வைகுண்ட துவாரபாலகர்களின் தெய்வீக நாடகத்தின் இறுதி அங்கமாகும். சிசுபாலன் (ஜயனின் அவதாரம்) வதம் செய்யப்பட்ட பிறகு, அவனது சகோதரனான விஜயனின் கடைசி அவதாரமே தந்தவக்ரன். அவனது கதை, தெய்வத்தால் திட்டமிடப்பட்ட அந்தப் பகைமையின் சுழற்சியை நிறைவு செய்கிறது. அவன் கிருஷ்ணருடன் நேரடியாக மோதியது, இறைவனை எதிர்த்து வந்த ஆத்மாவின் நீண்டகாலப் பகையின் இறுதி, தனிப்பட்ட சவாலைக் குறிக்கிறது. பகவான் தனது ‘கௌமோதகீ’ என்னும் கதையால் ஓங்கி அடித்த அந்த ஒரு அடி, ஆத்மாவின் போலியான அடையாளத்தின் இதயத்தையே நொறுக்கும் உன்னதமான ஞானத்தின் அடியாகும். சிசுபாலனைப் போலவே, அவனது ஆத்மாவின் ஜ்யோதி (ஒளி) பகவானின் திருமேனியில் கலந்தது, அவன் முக்தி அடைந்ததற்கான தெளிவான சான்றாகும். இந்த நிகழ்வு, தனது நித்தியமான அடியவர்களைக் கரையேற்றுவதற்காக பகவான் எவ்வளவு நுட்பமாகத் திட்டமிடுகிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது. தீவிரமான, விதியால் ஏற்படுத்தப்பட்ட பகையுணர்வு கூட, இறுதியில் பரிசுத்தமாகி, பகவானின் திருவடிகளை மீண்டும் அடையும் ஒரு திருவிளையாடலே என்பதை இது நிரூபிக்கிறது.

அவனது சகோதரன் விதூரதன், ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு ஏற்படும் “பின்தாக்கமாக” வரும் மிச்சமிருக்கும் கோபங்களையும் பந்தங்களையும் குறிக்கிறான்; பகவானின் கருணையால் அவையும் விரைவாக அறுக்கப்படுகின்றன. இறுதியானதும், மிகவும் நுட்பமானதுமான செயல், பகவான் பலராமரால் ரோமஹர்ஷணர் வதம் செய்யப்பட்டது. இது எல்லாத் தடைகளிலும் மிகவும் வஞ்சகமான தடையான ஆன்மீகக் கர்வம் அழிக்கப்படுவதற்கான ஒரு ஆழமான உருவகம். ரோமஹர்ஷணர் ஒரு பெரிய அறிஞராக இருந்தும், தான் சொற்பொழிவாளர் என்ற உயர்ந்த ஆசனத்தில் (வ்யாஸாசனம்) அமர்ந்திருந்த கர்வத்தால், பரம்பொருளான பலராமருக்கு மரியாதை காட்டத் தவறினார். வெளிப்படையான மற்றும் மிச்சமிருக்கும் எதிரிகள் அனைவரும் அழிக்கப்பட்ட பிறகு, கடைசியாக அழிக்கப்பட வேண்டிய மிக அசுத்தமானது, அறிவினாலும், சமயப் பதவியினாலும் வரும் நுட்பமான அகங்காரமே என்பதை அவரது முடிவு காட்டுகிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.78)

இது, பக்தி கொண்ட ஆத்மாவுக்கும் கருணைமிக்க பகவானுக்கும் இடையிலான உறவின் மிகச் சிறந்த உருவகம். குசேலர், ஸம்ஸாரப் பயணத்தால் உலகப் பொருட்களில் ஏழையாகவும், ஆனால் ஞானத்திலும் பக்தியிலும் செல்வந்தராகவும் இருக்கும் ஒரு முன்மாதிரியான ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறார். அவர் வெட்கத்துடன் கொண்டு வந்த அந்தச் சிறிய அவல் மூட்டை, ஆத்மா தனது கர்மாவையும், தன்னையுமே பகவானுக்கு அர்ப்பணிப்பதைக் குறிக்கிறது. அந்த அர்ப்பணிப்பு மிகச் சிறியதாகத் தோன்றினாலும், அது தூய்மையான, தன்னலமற்ற அன்பால் (ப்ரேமை) நிரம்பியுள்ளது. பகவானின் செயல், அவருடைய உன்னதமான வாத்ஸல்யத்தை (தாய்மை கலந்த பாசம்) காட்டுகிறது. அவர் பக்தனின் வெளி வறுமையைப் பார்க்காமல், அவன் இதயத்தில் உள்ள அன்பை மட்டுமே மதிக்கிறார்.

இதன் மையமான உருவகம், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அந்த அவலை ஆவலுடன் சாப்பிடுவதுதான். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர் தனது பக்தனின் ஒட்டுமொத்த கர்மச் சுமையையும் உருவகமாக “உண்டு”, அவனை பந்தங்களிலிருந்து விடுவிக்கிறார். குசேலர் வீடு திரும்பியதும் கண்ட அந்த அளவற்ற, கேட்கப்படாத செல்வம், இறுதித் தத்துவத்தை விளக்குகிறது: எந்த ஆத்மா பகவானின் நட்பை மட்டும் தேடி வருகிறதோ, அதற்கு எல்லாவிதமான ஆன்மீக மற்றும் உலகச் செல்வங்களும் தானாகவே வழங்கப்படுகின்றன. தன்னை முழுமையாகச் சரணடைந்தவர்களை ஸ்ரீமன் நாராயணன் எப்போதும் கைவிட மாட்டார் என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.80)

இந்த சக்திவாய்ந்த லீலை, நாம் சரணாகதியுடன் சமர்ப்பிக்கும் ஒரு மிகச் சிறிய காணிக்கைக்குக் கூட எவ்வளவு பெரிய மகத்துவம் உண்டு என்பதற்கான ஆழமான ஒரு விளக்கமாகும். தங்களுடைய புண்ணியமும், தங்களுக்கிருந்த ஒரே ஆதாரமான அக்ஷய பாத்ரமும் தீர்ந்து போன பிறகு, பாண்டவர்கள் ஒரு தீர்க்கவே முடியாத சிக்கலை எதிர்கொண்டனர். இது, எந்த உதவியும் இல்லாத மிகவும் கையறு நிலையில் இருக்கும் ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறது. வேறு எல்லா வழிகளும் அடைபட்டுப் போன பிறகு, பகவானிடம் திரும்புவதே உண்மையான சரணாகதி. திரௌபதியின் அந்தப் பரிதவிப்பான பிரார்த்தனை, பரிபூரணமான சரணாகதிக்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம்.

பகவான் கண்டெடுத்த அந்த ஒற்றைச் சோற்றுப் பருக்கை ஒரு மிக முக்கியமான சின்னமாகும். அது, ஒரு பக்தனின் அன்பும் கைங்கர்யமும் தீர்ந்துபோன பிறகு மிச்சமிருக்கும் கடைசித் துளியைக் குறிக்கிறது. அந்தப் படையல், பார்ப்பதற்கு மிகச் சிறியதாகவும், குறையுள்ளதாகவும் தோன்றினாலும், அது முழுமையான நம்பிக்கையுடன் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், பிரபஞ்சத்தின் அந்தர்யாமியாக (அனைத்து உயிர்களுக்குள்ளும் ஆத்மாவாக இருந்து இயக்குபவராக) இருப்பதால், அந்த ஒரே ஒரு பருக்கையை ஏற்று உண்டதன் மூலம் அவர் திருப்தி அடைந்தார்.

அவர் திருப்தி அடைந்தவுடனேயே, இந்த அண்டத்தில் உள்ள அனைத்து உயிர்களும், அந்த ஆயிரக்கணக்கான முனிவர்கள் உட்பட, முழுமையான திருப்தி அடைந்தன. இவ்விதமாக, அவர் தனது பக்தர்களைக் காப்பாற்றினார். இதிலிருந்து நாம் அறிந்துகொள்வது என்னவென்றால், பகவானுக்குப் பெரிய அல்லது குறையற்ற காணிக்கைகள் தேவையில்லை. முழுமையான சரணாகதியுடன் சமர்ப்பிக்கப்படும் பக்தியின் ஒரு சிறு துளி கூட, எந்தவொரு பேராபத்திலிருந்தும் ஜீவாத்மாவைக் காப்பாற்ற அவருக்குப் போதுமானது.

இந்த முக்கியமான லீலையானது, ‘சரணாகதி’ என்ற முழுமையான சரணடைதல் தத்துவத்திற்கு சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இங்கே த்ரௌபதி, துன்பத்தில் சிக்கியிருக்கும் ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறாள். அவளை அவமானப்படுத்திய அந்த ராஜ ஸபையானது, நாம் வாழும் இந்த ‘ஸம்ஸாரம்’ என்ற உலகத்தைக் குறிக்கிறது. அவளைக் காக்கத் தவறிய அவளுடைய சக்தி வாய்ந்த கணவர்களும், பெரியோர்களும், பகவானைத் தவிர மற்ற எல்லா வழிகளும் (அந்ய-உபாயம்) இறுதியில் நம்மைக் கைவிட்டுவிடும் என்பதைக் காட்டுகிறார்கள்.

இந்த லீலையின் மிக முக்கியமான தருணம் எதுவென்றால், தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக்கொள்ளும் எல்லா சுய முயற்சிகளையும் (ஸ்வ-யத்னம்) செய்து தோற்றுப்போன பிறகு, த்ரௌபதி புடவையைப் பிடித்திருந்த தன் கையையும் முழுவதுமாக விட்டுவிட்டு, இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு மேல் உயர்த்தியதே ஆகும். அவள் ‘கண்ணா, நீயே கதி’ என்று கதறிய அந்த செயல், ‘ஆர்த்த ப்ரபத்தி’ (துன்பத்தின் உச்சத்தில் இருப்பவர் செய்யும் சரணாகதி) என்பதன் பரிபூரணமான நிலை.

அவள் சரணடைந்த அந்த நொடியிலேயே, பகவான் பதிலளித்தார். அவர் அருளிய அந்த எல்லையில்லாத புடவையானது, அவருடைய வற்றாத, எல்லையற்ற க்ருபைக்கு ஒரு மிகச்சிறந்த உருவகம். எப்போது ஒரு ஜீவாத்மா தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக்கொள்ளும் எல்லா முயற்சிகளையும் கைவிட்டு, பகவான் மீது மட்டுமே முழுமையான நம்பிக்கை வைக்கிறதோ, அந்த கணத்திலேயே பகவானின் க்ருபை அந்த ஆத்மாவின் மானத்தையும், அதன் உண்மையான இயல்பையும் (ஸ்வரூபம்) சூழ்ந்து நின்று காக்கிறது.

இந்த லீலை, எம்பெருமான் நம்முடைய அஹங்காரத்தோடு (தற்பெருமையோடு) கருணையுடன் பேசித் திருத்த முயற்சி செய்வதை விளக்கும் ஒரு ஆழமான தத்துவமாகும். பரமபுருஷனான பகவான், ஜீவாத்மாவான பாண்டவர்களுக்காக, தன்னைத் தானே தாழ்த்திக்கொண்டு ஒரு ஆசார்யனைப் போல தூது செல்கிறார். அவர் கேட்கும் அந்த ஐந்து கிராமங்கள், நம்முடைய ஐந்து பஞ்சேந்திரியங்களின் மீதான அடக்குமுறையான கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடுமாறு அஹங்காரத்திடம் கெஞ்சுவதைக் குறிக்கிறது.

துரியோதனன் சிறிதளவுகூட விட்டுக்கொடுக்க மறுப்பது, அஹங்காரத்தின் இயல்பான குணத்தைக் காட்டுகிறது. அது தான் வைத்திருக்கும் கட்டுப்பாட்டில் ஒரு சிறிய பங்கைக் கூட விட்டுக்கொடுக்க ஒருபோதும் விரும்பாது. எம்பெருமானைச் சிறைபிடிக்க அஹங்காரம் செய்யும் அந்த முட்டாள்தனமான முயற்சி, எல்லையற்ற பரம்பொருளை, தன்னுடைய மாயைக்குட்பட்ட அறிவால் கட்டிப்போட நினைப்பதற்கு சமம். இறுதியாக, பகவான் தனது விஸ்வரூபத்தைக் காட்டுவது, அவருடைய மேலான, எல்லாம் தன்னுள் அடங்கிய பரத்வ ஸ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதன் மூலம், இந்த முழுப் பிரபஞ்சத்தின் ஆதாரமாக விளங்கும் பொருளையே அஹங்காரம் பிடிக்க நினைக்கிறது என்றும், இது முற்றிலும் வீணான செயல் என்றும் எம்பெருமான் உணர்த்துகிறார்.

இந்த ஆழமான லீலை நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை விளக்குகிறது: பகவான் ஒரு சமர்ப்பணத்தின் பின்னால் இருக்கும் அன்பான நோக்கத்தை (பாவத்தை) மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்கிறார், அதன் உலகியல் மதிப்பை அல்ல.

துரியோதனனின் அகங்காரம் நிறைந்த விருந்தை (அதாவது, நம்முடைய அகந்தையை) ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் நிராகரித்தார். ஆனால், தனது தூய பக்தரான விதுரரின் எளிய இல்லத்தைத் (அதாவது, பணிவான பக்தியை) தேர்ந்தெடுத்தார். அங்கே, விதுரரின் மனைவி, பக்திப் பரவச நிலை என்ற உச்சகட்ட பக்தியில் மூழ்கியிருந்தார். பகவானின் தெய்வீக இருப்பில் தன்னை முற்றிலும் மறந்து, வெளி உலக உணர்வை அவர் முழுவதுமாக இழந்தார்.

வாழைப்பழங்களை உரிக்கும்போது, பழத்தை இயந்திரத்தனமாக எறிந்துவிட்டு, அதன் தோல்களை மட்டுமே அவருக்குப் படைத்தார். ‘பாவ-க்ராஹி’ (அன்பை மட்டுமே ஏற்பவர்) என்று போற்றப்படும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், அந்தச் செயலுக்குப் பின்னால் இருந்த தூய்மையான, கலப்படமற்ற பக்தியை மட்டுமே கண்டார். அதனால், அந்தத் தோல்களைப் பரம ஆனந்தத்துடன் சுவைத்து உண்டார்.

இதிலிருந்து நாம் அறிவது என்னவென்றால், உலகக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு சமர்ப்பணம் குறைபாடு உள்ளதாகவோ அல்லது மதிப்பற்றதாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், அது தன்னலமற்ற தூய அன்பால் நிரப்பப்படும்போது, மிக உயர்ந்த அமுதமாக மாறிவிடுகிறது. இது, பகவான் பக்தனின் கையில் இருக்கும் பொருளைச் சுவைப்பதில்லை, மாறாக அவனது இதயத்தில் இருக்கும் பக்தியைத்தான் சுவைக்கிறார் என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாக நிரூபிக்கிறது.

பகவானின் இந்த முக்கியமான லீலை, ஒவ்வொரு ஆத்மாவிற்கும் அளிக்கப்படும் ஒரு அடிப்படையான தேர்வைப் பற்றிய காலத்தால் அழியாத தத்துவமாகும். இங்கு துரியோதனனும் அர்ஜுனனும் இரண்டு விதமான தேடல் உள்ள ஆத்மாக்களைக் குறிக்கிறார்கள்: அஹங்காரத்தால் (நான் என்ற அகந்தையால்) வழிநடத்தப்படும் லௌகீக ஆத்மா, மற்றும் பக்தியால் வழிநடத்தப்படும் அடியார்.

அவர்கள் அமர்ந்த இடங்கள் மிகவும் ஆழமான அர்த்தம் கொண்டவை. துரியோதனன், தன் கர்வத்தினால், பகவானின் தலைமாட்டில் அமர்கிறான். இது, அவன் பகவானைத் தனக்குச் சமமானவராகவும், போரில் வெல்ல உதவும் ஒரு கருவியாகவும் மட்டுமே பார்த்ததைக் காட்டுகிறது. அர்ஜுனனோ, தன் பணிவினால், பகவானின் திருவடிகளில் அமர்கிறான். இதுவே ஆத்மாவின் இயற்கையான நிலையான சேஷத்வத்தைக் (பகவானுக்கு அன்புத் தொண்டு செய்யும் அடிமைத்தன்மை) காட்டுகிறது.

கண்ணன் அளித்த தேர்வு — அதாவது, அவருடைய சக்திவாய்ந்த படைக்கும், ஆயுதமின்றித் தனித்து நிற்கும் தனக்கும் இடையே ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பது — இதுவே மிக உயர்ந்த ஆன்மீக முடிவாகும். பகவானின் சக்தியையும் உலகச் செல்வங்களையும் தேடுவதா, அல்லது பகவானையே தேடுவதா? என்பதே அந்த முடிவு. படையை ஆவலுடன் தேர்ந்தெடுத்த துரியோதனனின் செயல், லௌகீகப் பாதையைக் காட்டுகிறது. இந்தப் பாதை, சக்தியின் மூலமான பகவான் இல்லாமல், வெறும் சக்தியை மட்டும் தேடி, இறுதியில் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும்.

பகவானை மட்டுமே தயக்கமின்றித் தேர்ந்தெடுத்த அர்ஜுனனின் செயல் ஒரு பேருண்மையை நிரூபிக்கிறது. எந்த உலக ஆதாயத்தையும் எதிர்பார்க்காமல், பகவானுடன் ஒரு தனிப்பட்ட உறவை நாடுவது மட்டுமே, உண்மையான ரக்ஷணத்திற்கும் (பாதுகாப்பு), வெற்றிக்கும், மோக்ஷத்திற்கும் ஒரே வழியாகும்.

குருக்ஷேத்ரப் போர்க்களம் என்பது நமது மனம் தான். அங்கே தினமும் ஒரு போர் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. பாண்டவர் படை நமது நல்ல எண்ணங்களையும், கௌரவர் படை நமது கெட்ட எண்ணங்களையும் குறிக்கிறது. அர்ஜுனன் என்பது ஜீவாத்மா. பார்த்தசாரதியாக விளங்கும் க்ருஷ்ணன், நமக்கு வழிகாட்டும் அந்தர்யாமி. அர்ஜுனன் எப்படித் தவறாக, தான் போரிட வேண்டியவர்கள் மேல் பற்று வைத்தானோ, அதேபோல நாமும் நமது உள்ளத்தில் இருக்கும் தீய குணங்கள் மீது பற்று வைத்திருக்கிறோம். க்ருஷ்ணனின் கட்டளையான, "எழுந்து நின்று போர் செய்" (உத்திஷ்ட, யுத்யஸ்வ) என்பது எல்லா ஆத்மாக்களுக்குமான ஒரு அழைப்பு.

அவர் அர்ஜுனனுக்கு (பார்த்தனுக்கு) மட்டும் சாரதி அல்ல; அவர் நம் அனைவருக்கும் சாரதி. கீதையில் அவர் காட்டும் வழிகள் நமக்கு வழிகாட்டுகின்றன:

கர்ம யோகம்: பலன்களில் பற்று வைக்காமல், உன் கடமையை எனக்கே அர்ப்பணமாகச் செய்.

ஞான யோகம்: எல்லாவற்றிற்கும் உள் ஆத்மாவாக இருப்பது நானே என்பதை உணர்.

பக்தி யோகம்: உன் வாழ்க்கையை என் அன்பான சேவைக்கு அர்ப்பணி.

இறுதியாக, இந்த வழிகளிலெல்லாம் ஆத்மாவை வழிநடத்திய பிறகு, பகவான் தனது இறுதி மற்றும் மிக ரகசியமான உபதேசத்தை வழங்குகிறார். இதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸித்தாந்தத்தின் உச்சகட்டமான, முழுமையான சரணாகதி மார்க்கமாகும். போற்றப்படும் சரம ஸ்லோகத்தில் (பகவத் கீதை 18.66), அவர் ஆத்மாவிடம், "எல்லா தர்மங்களையும் விட்டுவிடு" என்று கட்டளையிடுகிறார். அதாவது, மற்ற யோகங்களில் இருக்கும் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற கர்வத்தையும், சுய முயற்சியையும் விட்டுவிட்டு, தன்னிடத்தில் மட்டுமே தஞ்சம் புகுவாயாக என்கிறார்.

"நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன்; வருந்தாதே" என்ற உறுதியான வாக்குறுதியுடன், அவரே வழி (உபாயம்) மற்றும் அவரே அடையப்படும் பொருள் (உபேயம்) என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார். இவ்வாறாக, மோக்ஷம் அடையும் பெரும் பாரத்தை ஜீவாத்மாவிடமிருந்து நீக்கி, அதைத் தனது எல்லையற்ற கருணையின் மீது அவரே ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

இந்த முழு திருவிளையாடலுக்கும் ஒரு ஆழமான தத்துவார்த்த உள்ளர்த்தம் உண்டு. இந்த விளக்கம் உபநிஷத்துகளில் முதலில் சொல்லப்பட்டது. அதன்படி, இந்தத் தேர் என்பது நமது ஸ்தூல சரீரம். தேரில் இருக்கும் வீரனான அர்ஜுனன், ஜீவாத்மாவான நம்மைக் குறிக்கிறான். தேரை இழுக்கும் குதிரைகள், நம்முடைய ஐந்து புலன்கள் (இந்த்ரியங்கள்). கடிவாளங்கள் நம்முடைய மனம். தேரோட்டியான பார்த்தஸாரதியோ, பகவானே. அவர் நம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக (உள்ளிருந்து வழிநடத்தும் வழிகாட்டியாக) இருந்து, ஸம்ஸாரம் என்னும் இந்தப் போர்க்களத்தில் நம்மை வழிநடத்துகிறார். பகவான் குதிரைகளை அன்புடன் பராமரித்த செயல் ஒரு அழகான செய்தியை நமக்குச் சொல்கிறது: பக்தி மார்க்கம் என்பது புலன்களைக் கொடுமையாக அடக்குவதல்ல; மாறாக, அவற்றைத் தூய்மைப்படுத்தி பகவானின் சேவையில் (கைங்கர்யம்) ஈடுபடுத்துவதே ஆகும். நம் புலன்களை எம்பெருமான் பக்கம் திருப்பும்போது, அவரே அந்தப் புலன்களைப் பாதுகாத்து, பராமரித்து, அவை முரட்டு மிருகங்களாக இல்லாமல், மோக்ஷப் பாதைக்கு உதவும் தெய்வீகக் கருவிகளாக மாற்றி அருளுகிறார்.

இந்த அற்புதமான லீலை, பகவானின் ‘பக்த-பராதீனன்’ என்ற குணத்தின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடாகும். ‘பக்த-பராதீனன்’ என்றால், தன் பக்தர்களின் அன்புக்கு முற்றிலும் கட்டுப்பட்டவன் என்று பொருள். அங்கே நடந்தது இரண்டு வீரர்களுக்கு இடையேயான போர் அல்ல; அது இரண்டு சபதங்களுக்கு இடையே நடந்த ஒரு தெய்வீகப் போட்டி. ஒன்று, பகவானின் ‘ஆயுதம் எடுக்க மாட்டேன்’ என்ற சபதம்; மற்றொன்று, அவருடைய சிறந்த பக்தரான பீஷ்மரின் ‘அவரை ஆயுதம் எடுக்க வைப்பேன்’ என்ற சபதம். பீஷ்மரின் கடுமையான தாக்குதலால் தன் மற்றொரு பக்தனான அர்ஜுனன் ஆபத்தில் இருப்பதைக்கண்ட கிருஷ்ணரின் ‘ஆச்ரித-வாத்ஸல்யம்’ (தன்னைச் சரணடைந்தவர்களிடம் தாய்ப் பசு கன்றிடம் காட்டுவது போன்ற அன்பு) அவருடைய சொந்த சபதத்தையே வென்றது. அவர் தேரிலிருந்து குதித்து, சக்கரத்தைத் தூக்கியது உலகியல் கோபத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல; அது தெய்வீகக் கருணையின் பிரவாகம். அந்த ஒரு கணத்தில், பகவான் தன் பக்தரான பீஷ்மரின் வார்த்தையைக் காப்பாற்றுவதற்காக, தன் சொந்த வார்த்தையை வேண்டுமென்றே மீறினார்.

இந்த மேன்மையான முரண்பாடு ஒரு சத்தியத்தை நிரூபிக்கிறது: பகவான் விதிகளுக்கோ, தர்மத்திற்கோ, அல்லது தன் சொந்த பிரகடனங்களுக்கோ கட்டுப்பட்டவர் அல்ல. அவர் தன் பக்தர்களின் தூய்மையான, தன்னலமற்ற அன்புக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டவர். இதன் மூலம், இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உள்ள மற்ற எல்லாக் கொள்கைகளையும் விட, பக்தி என்பதே உயர்ந்தது என்பதை அவர் நிலைநாட்டுகிறார்.

பீஷ்மரின் வாழ்க்கையில் நடந்த இந்த மகிமையான இறுதிச் செயல், ஒரு ஆழமான உட்பொருளை நமக்கு உணர்த்துகிறது. உயர்ந்த உண்மையை ஒருவருக்கு உபதேசிக்க வேண்டுமென்றால், உபதேசிப்பவருக்கு எவ்வளவு ஆத்ம சுத்தி (உள்ளத் தூய்மை) தேவை என்பதை இது காட்டுகிறது. சரப் படுக்கையில் இருந்த அந்தப் பரம பக்தர், பகவானைப் போற்றுவதற்கு முன், தன் வாழ்வில் செய்த ஒரே பெரிய தவறை முதலில் ஒப்புக்கொண்டார். திரௌபதி சபையில் அவமானப்படுத்தப்பட்டபோது, தான் மௌனமாக இருந்தது வலிய தெற்றாணென்னு அவர் உணர்ந்தார்.

அதற்குக் காரணமாக, அதர்மிகளான கௌரவர்களைச் சார்ந்து வாழ்ந்ததால், அவர்களுடைய உணவை உண்டதால் தனக்கு ஏற்பட்ட "களங்கப்பட்ட ரத்தத்தையே" அவர் குறிப்பிட்டார். பிறகு, தம்முடைய யோக சக்தியால் அந்த அசுத்தமான ரத்தத்தை உடலிலிருந்து வெளியேற்றினார். இந்தச் செயல், ஆத்ம-சுத்திக்கான ஒரு சக்திவாய்ந்த அடையாளம் ஆகும். லௌகீக வாழ்க்கையின் தொடர்பால் நம் மனத்திற்குள் சூட்சுமமாக நுழையும் தீய தாக்கங்கள் அனைத்தையும், நாம் முழு மனதுடன் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும் என்பதை இது குறிக்கிறது.

இப்படித் தம்மைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்ட பிறகு, தம்முடைய உடலையும் மனதையும் அந்த உயர்ந்த உபதேசத்தைப் பெறுவதற்கும் கொடுப்பதற்கும் தகுதியான ஒரு பாத்திரமாக ஆக்கிக்கொண்டு, தம் கண் முன்னே நின்ற ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் திவ்ய ரூபத்திலேயே தன் பார்வையை முழுமையாக நிலைநிறுத்தினார். அதன் பிறகே, தம்முடைய உபதேசங்களுக்கெல்லாம் மணிமகுடம் போன்ற அந்த விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தை அவர் அருளினார்.

ஆகவே, அவர் சொன்னது வெறும் திருநாமங்களின் பட்டியல் மட்டும் அல்ல. அது, பக்குவமடைந்த ஒரு ஆத்மாவால், பரமபுருஷனான எம்பெருமானின் அங்கீகாரத்துடன், அவனுடைய நாத வடிவமாகவே (சப்த ரூபமாகவே) பரிசுத்தமாக வழங்கப்பட்ட உபதேசம் ஆகும். இதன் மூலம், பகவானின் ஆயிரம் திருநாமங்களே எல்லா தர்மங்களின் தூய்மையான ஸாரம் என்றும், துன்பத்தில் தவிக்கும் எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் அதுவே சரணடைய சிறந்த புகலிடம் என்றும் அவர் நிலைநாட்டினார்.

இந்த லீலையானது, சரணாகதி (முழுமையான சரணடைதல்) என்ற தத்துவத்தின் சக்திக்கு ஒரு மிக ஆழமான உவமையாகும். எவ்வளவு வலிமையான கர்மமாக இருந்தாலும், அதை சரணாகதியால் வெல்ல முடியும் என்பதை இது காட்டுகிறது. இங்கே, பிறக்காத பரீக்ஷித், ஒரு பக்தனின் வம்சத்தின் எதிர்காலத்தையோ அல்லது பக்தியின் விதையையோ குறிக்கிறான். யாராலும் தடுக்க முடியாத ப்ரஹ்மாஸ்த்ரம், ஒரு ஆத்மாவின் ஆன்மீக வாழ்க்கையையே அழித்துவிடக்கூடிய, தப்பிக்கவே முடியாத ப்ராரப்த கர்மத்தை (பயன் கொடுக்கத் தொடங்கிய கர்மவினை) குறிக்கிறது.

கர்ம வாழ்க்கையின் இருப்பிடமான கர்ப்பத்திற்குள் பகவான் நுழைந்து குழந்தையைக் காப்பாற்றிய செயல், ஒரு ஆத்மா அவனிடம் முழுமையாகச் சரணடைந்துவிட்டால், அவனது கருணை அந்த ஆத்மாவின் மிக ஆழமான நிலைகள் வரை ஊடுருவிச் செல்லும் என்பதைக் காட்டுகிறது. அங்கே, அந்தர்யாமியாக (உள்ளிருந்து ஆள்பவராக) இருந்து, மிகக் கொடிய கர்மாவின் விளைவுகளைக் கூட அவரால் நேரடியாக நீக்க முடியும். இதன் மூலம், தனது பக்தர்களின் வம்சம் என்றென்றைக்கும் பாதுகாக்கப்படுவதை அவர் உறுதி செய்கிறார்.

மேலும் இந்த லீலை, பகவானுடைய தெய்வீகமான மற்றும் உலகியல் குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அவருக்கு 16,108 மனைவிகள் இருந்தபோதிலும், தன்னை ஒரு நித்ய-ப்ரஹ்மசாரி (எப்போதும் ப்ரஹ்மசர்யத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்) என்று அவர் கூறுவது ஒரு பரம ஸத்யமாகும். ஏனெனில், அவருடைய உறவுகள் உலகியல் காமத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தவை அல்ல; அவை ப்ரேமை எனப்படும் தூய்மையான, தெய்வீகமான அன்புப் பரிமாற்றங்கள். மேலும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஸாக்ஷியாக இருப்பதால், அவர் எந்தச் செயல்களாலும் பாதிக்கப்படாமல், எப்போதும் பற்றற்றவராகவே இருக்கிறார்.

உண்மையான ப்ரஹ்மசாரி என்பவர், தனது சிந்தனையை எப்போதும் ‘ப்ரஹ்மம்’ மீதே வைத்திருப்பவர். பகவானே அந்த பரப்ரஹ்மம் என்பதால், அவரது சிந்தனை தன்னை விட்டு ஒருபோதும் விலகுவதே இல்லை. தனது இந்த அப்பழுக்கற்ற, பரிசுத்தமான தன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அவர் ஒரு ஸத்யக்ரியையை (உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்ட செயல்) செய்து பரீக்ஷித்தை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கிறார். இதிலிருந்து நாம் அறிவது என்னவென்றால், பகவானுடைய ஸத்யத்தையும் பரிசுத்தத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட அவரது கருணை மிகவும் சக்தி வாய்ந்தது. கர்மாவின் இறுதி விளைவுகளால் ஒரு ஆத்மாவின் ஆன்மீக வாழ்க்கை முற்றிலும் அழிந்துவிட்டதாகத் தோன்றினாலும், அதை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவல்லது என்பதே அந்தப் பாடம்.

உத்தவ-கீதையில் ஸ்ரீ க்ருஷ்ணரால் போதிக்கப்பட்ட இந்த சரித்திரம், ஒரு ஆழமான தத்துவத்தை விளக்கும் உவமைக் கதையாகும். பற்றின்மையின் (வைராக்யம்) மூலம் ஜீவாத்மா எப்படி உண்மையான ஆனந்தத்தை அடைகிறது என்பதை இது விளக்குகிறது.

இங்கு, தாசியான பிங்கலை, ஸம்ஸாரம் என்னும் உலக வாழ்வில் சிக்கித் தவிக்கும் ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறாள். அந்த ஜீவாத்மா, தனது தூய்மையான அன்பை, நிலையற்றதும் திருப்தியளிக்காததுமான உலக இன்பங்கள் (விஷய-போகம்) என்னும் "வாடிக்கையாளர்களிடம்" விற்று, முட்டாள்தனமாக ஆனந்தத்தையும் பாதுகாப்பையும் தேடுகிறது.

ஒரு பணக்காரனுக்காக அவள் ஆவலுடன் காத்திருந்து, இறுதியில் ஏமாற்றமடைந்த அந்த நீண்ட இரவு, உலக லாபங்களைத் தேடுவதில் ஜீவாத்மா மீண்டும் மீண்டும் அனுபவிக்கும் முடிவற்ற துன்பகரமான ஆசை மற்றும் நிராசையின் சுழற்சியையே குறிக்கிறது.

அவளது ஆழ்ந்த விரக்தியிலிருந்து பிறந்த அந்த ஞானம், மேலான பற்றின்மை (வைராக்யம்) என்னும் விடியலுக்கான உவமையாகும். அந்த நிலையில், ஜீவாத்மா இறுதியாகத் தனது தவறை உணர்கிறது. தனது உண்மையான, நித்தியமான, என்றும் தன்னுடன் இருக்கும் பிரியமானவர் வெளி உலகப் பொருட்கள் அல்ல, மாறாகத் தன் இதயத்திற்குள்ளேயே வசிக்கும் பரமாத்மாவே என்பதை அது புரிந்துகொள்கிறது.

ஆக, பிங்கலையின் கதை ஒரு பரம உண்மையை நமக்குக் கற்பிக்கிறது: உலக இன்பங்களின் மீதான ஆசையே எல்லாத் துன்பங்களுக்கும் மூல காரணம். அந்த ஆசையை முழுமையாக விட்டுவிட்டு, உள்ளிருக்கும் எம்பெருமானிடம் சரணடையும் போது மட்டுமே ஜீவாத்மாவுக்கு உண்மையான விடுதலையும், நிரந்தரமான ஶாந்தியும் கிடைக்கின்றன.

(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.8)

மனதை அடக்குவதன் மூலம் துன்பத்தை எப்படி வெல்வது என்பதை விளக்கும் ஒரு அற்புதமான உவமைக் கதை இது. இந்தக் கதையில் வரும் ப்ராஹ்மணர், உலகப் பொருட்களின் மீது பற்று வைத்திருக்கும் ஜீவாத்மாவைக் குறிக்கிறார். அந்த ஜீவாத்மா, தனது உலகச் செல்வங்களை எல்லாம் இழந்து, சமூகத்தால் துன்புறுத்தப்பட்ட பிறகு, உயர்ந்த வைராக்கியத்தை அடைகிறது. அதன் பிறகு, அது ஆத்ம விசாரத்தில் (தன்னைப் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனையில்) ஈடுபடுகிறது.

அவருடைய "கீதை" என்பது அவர் கண்டறிந்த முடிவுதான். அதாவது, பிற மனிதர்களோ, நமது கர்மாவோ, காலமோ, அல்லது இந்த உடலோ நம்முடைய துன்பங்களுக்கு உண்மையான காரணங்கள் அல்ல. அவர் எல்லா துன்பங்களுக்கும், பந்தங்களுக்கும் ஒரே ஒரு மூல காரணம் அடக்கப்படாத மனஸ் தான் என்பதை உணர்கிறார். அந்த மனது உலக விஷயங்களில் பற்று வைக்கும்போது, அதுவே இன்பம் மற்றும் துன்பம் என்ற மாயையை உருவாக்குகிறது.

இந்தக் கதையின் மிக முக்கியமான பாடம் என்னவென்றால், உண்மையான மோக்ஷம் என்பது மனதை அடக்குவதால் மட்டும் கிடைத்துவிடுவதில்லை. அடக்கப்பட்ட அந்த மனதை எடுத்து, அதை எம்பெருமானுடைய திருவடிகளில் செய்யப்படும் அன்பான கைங்கர்யத்தில் (தொண்டில்) உறுதியாக நிலைநிறுத்த வேண்டும். இந்த ஸம்ஸாரத்தில் வரும் இன்பம் துன்பம் போன்ற இருநிலைகளைக் கடப்பதற்கு இது ஒன்றே உண்மையான வழி. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.23)

எம்பெருமானுடைய பூலோக லீலையின் இந்த இறுதிக் கட்டம், ஒரு தெய்வீக நாடகத்தின் அற்புதமான முடிவைக் குறிக்கிறது. இது முழுவதும் அவருடைய ஸ்வ-ஸங்கல்பத்தினால் (தன்னுடைய திருவுள்ளத்தினால்) நடத்தப்பட்டதே தவிர, கர்மாவின் விதிகளால் ஏற்பட்டதல்ல. யாதவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு அழிந்துபோனது, பகவானுடைய அவதாரம் முடியும் நேரத்தில் அவருடைய தெய்வீகப் பரிவாரங்களும் திரும்ப அழைக்கப்படுவதைக் காட்டுகிறது. அவருடைய தாங்கும் கருணை இல்லாவிட்டால், எவ்வளவு வலிமையான சமூகமாக இருந்தாலும், அது தனக்குள்ளேயே இருக்கும் குறைகளால் அழிந்துவிடும் என்பதை இது தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

ஜரா என்ற வேடனுடன் நடந்த இந்தச் சம்பவம், அவர் இங்கிருந்து புறப்படுவதற்குத் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு காரணம் மட்டுமே. எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் ஒரே புகலிடமான அவருடைய தாமரைத் திருவடியில் அம்பு தைத்தது என்பது, அவருடைய சுத்த-ஸத்வமயமான (பஞ்ச பூதங்களால் ஆகாத, தெய்வீகமான) திருமேனியை எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை. மாறாக, அது ஒரு மனிதனைப் போன்ற தன்னுடைய பாத்திரத்தை முடித்துக்கொள்வதற்காக அவர் செய்த கடைசி லீலையாகும். அந்த வேடனை அவர் உடனடியாக மன்னித்தது, அவருடைய எல்லையற்ற கருணைக்கு ஒரு இறுதிப் பாடமாக அமைகிறது.

இறுதியாக, அவர் தன்னுடைய ஒளிமயமான, தெய்வீகத் திருமேனியுடன் ஸ்ரீ வைகுண்டத்திற்கு எழுந்தருளியதுதான் இந்த லீலையின் மிக முக்கியமான பகுதி. அவருடைய "மறைவு" என்பது ஒரு மரணம் அல்ல, மாறாக அது அவருடைய பூலோகத் தோற்றத்தின் அற்புதமான நிறைவு மட்டுமே என்பதை இது நிரூபிக்கிறது. இந்த பௌதிக உலகின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு அப்பாற்பட்ட, தன்னுடைய நித்யமான, மேலான ஸ்வரூபத்தை அவர் மீண்டும் இதன்மூலம் உறுதிப்படுத்துகிறார். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.31)